Explore the vast range of titles available.

BackgroundAutism spectrum disorder (ASD) is one of the most complex neurodevelopmental disorders. It affects almost all human physiological systems. Individuals with ASD often display dysregulation in their autonomic nervous system (ANS), which may elicit differing effects across age groups. Also, studying the ANS missed several important parameters related to ANS. Studying the ANS is crucial in developing adaptive behavioural strategies and maintaining communication abilities and social behaviours. Thus, this study compared the immediate effect of physical activity on the ANS in individuals with ASD in different age groups.Methods200 participants (106 males and 94 females) took part in a double-blinded randomised design. All participants were divided into four groups according to their age (4–7, 7–10, 10–13 and 14–18 years old). Participants performed a 60 min treadmill walk. The main outcome measurements were heart rate (HR), saturation of peripheral oxygen (SpO2), respiratory rate (RR) and end-tidal carbon dioxide (etCO2).ResultsBefore the study, there were non-significant differences between groups in their physical characteristics (body mass index, Childhood Autism Rating Scale, physical activity level, both parents’ existence, aerobic capacity and gender) (p>0.05). At baseline measurements, there were non-significant differences between all groups for all outcome measurements (p>0.05). Immediately after physical activity, there was significant difference between group 1 and other groups (p<0.05), while all other differences were non-significant (p>0.05). At the follow-up (after 15 min of rest), group 1 maintained significant differences with the other groups for all outcome measurements (p<0.05), while there were non-significant differences between the other three groups (p>0.05).ConclusionThis study revealed that the SpO2 significantly decreased immediately after the physical activity, while HR, RR and etCO2 significantly increased immediately after physical activity in comparison to the baseline measurements. Contrary to other ANS parameters (SpO2, RR and etCO2), HR in early ages (4–7 years old) was higher after physical activity and remained elevated longer than other ages. The early ages (4–7 years old) take more time to return to the normal status of ANS parameters including SpO2, HR, RR and etCO2.Trial registration numberNCT05725733.

This study hypothesized that the prolonged use of taping during athletic activities produces more significant increases in proprioception, balance, and vertical jump among volleyball players with CAI. A randomized controlled study. One-hundred participants with chronic ankle instability (CAI) participated in this study. Participants were distributed into 3-groups: taping group, bandaging group, and control group. Proprioception (ankle range of motion absolute error), balance(Y-balance test), and vertical jump (vertical jump tester). Three interventions were performed: ankle rigid taping, ankle bandaging, and placebo taping. The measurements were performed at baseline, immediately, 2-weeks and 2-months after support. Immediately after supports, there were non-significant differences between all groups for proprioception, balance (P < .05). There was a significant difference between banding and control groups, and taping and control groups for the vertical jump (P < .05). After 2-weeks and 2-months, there were significant differences between bandaging and control groups, and taping and control groups for proprioception, balance, and vertical jump (P < .05). There were non-significant differences between taping and bandaging groups (P < .05) during all assessments. This study indicated that ankle taping and bandaging immediately improve vertical jump only; while they improve proprioception, balance, and vertical jump after 2-weeks and 2-months. •The Ankle joint Taping and Bandaging have a long-term effect on increasing proprioception.•The Ankle joint Taping and Bandaging have a long-term effect on increasing Balance.•The Ankle joint Taping and Bandaging have a long-term and short-term effect on increasing Vertical jump distance.

Background Ankle sprains are one of the most frequent injuries between athletes. After an ankle injury, 72% of patients will experience some degree of functional impairment (proprioception, ankle stability, and balance), which leads to changes in sporting and occupational activities. In the literature, there is no enough information about how bandaging and taping can affect the ankle sprain treatment and rehabilitation process. Method Seventy-four healthy participants, the age range was 18–30 years old participated in this study. The participants were divided into two groups (taping, and bandaging groups). Proprioception and balance have been measured four times (before using tap, 20 min after using tap, 24 h after using tap, and after removing the tap). Results In both groups (bandaging group and taping group), proprioception and balance significantly increased immediately after using tape and bandage, after 24 h of using tape and bandage, and after 48 h using tape and bandage when compared to the baseline measurements. There were no significant differences in proprioception and balance between groups. Conclusion Ankle tape and bandage can significantly improve balance and proprioception in the uninjured ankle during the entire interval of their use.

Amaç:Bu çalışmanın amacı sağlıklı kaşlerde farklı eksternal bespel (bantlama ve elastik bandajlama) yönismlerinen propriyesepsiyon ve denge üzerime olan etkilerinin incelenmesidir.Yümtem:Araşlırmamıız kesitsel bir çalışmadır. Araştırmaya Dokuz Eylül Üniversitesi Çizik vedavı ve rehabilitasyon Yüksek Okulunda eğitim gören 74 öğrenci alınmıştır. İler öğrenciye ıkı farklı eksiemal bespet uygulanmıştır. Eksiemal bespit yöntemleri uygulanmadan önce propriosepsiyom iki değerlendirme yöntemiyle ölçülmüştür: 1. teğefon tabanlı gonicmeire, 2, evrensel göninmetre kullanılarak test edilmiştir. Dengeleri de, Siar Excurion Balance ici kullanarak değerlendirilmişter. Propriosepsiyon ve denge 4 kez ( değerlemderilmiştir. eksiermal tespit uygulamadan önce, eksicmal tespit uyguladıktan 20 dakika sonra, ekstermal tepit uyguladıktan 24 saat sonra (hemen çıkarılmadan önce), ve ekstemal bespit hemen çıkarıldıktan sonra (24 saat sonra çıkarılmıştır) yapılmıştır. Katılamcılar ahama krierlerine uyan gömülü bireylerden oluşmuştur. Katılımcılar içim bir veri kayıt Garmu oluşturulmuştur. Veri kayıt formu; demografik bilgiler, ve ayak bileği propricsepsiyon ve denge değerlendirme kısmından aluşmaktader.Bulgolar:Her iki grupla (bandaşlama grubu ve baralama grubu) eksternal bespit kullandaklarında, eksiemal tepe 20 dakkıka uyguluduktan sonra, ekstemal bespet 24 saat uyguluduktan sonra hemen çıkanlmadan önce) ve ekstemal izspet hemn çıkarıldıktan sonra (24 sam sonar çıkarılmaştır), standart hata değerleri arasında dört NEJİ açısını destekler anlamlı Carkbııklar olduğunu bulduk P “0.05. İki grubun karşılaştırılmasında, bant ve bandaş kullanımının tamamı boyunca propriosepsiyam düzeldi. Dön NEJİ açsanda deney sarasında (eksternal tespit kullanırken 24 saat sonra) iki grup arsında anlamlı ber farklılık vardı, çunku mutlak hala, bantlama grubunda P -0.05'de daha yüksekti. Değer durumlarda gruplar arasında (ekstemal tespit kullanmadan önce, eksternal besspit kullanırken 20 dakıka sansa ve eksöcmal tespit kaldırdıktan hemen sonra) arasında standar hata değerleri birbirine yakın olduğu için tüm pozisyonlar açim anlamlı farklar yoktu P> 0.05. Destek kullanmadan önce, ekstemal tespit kullanırken 20 dakika sonra, ekstemal tespit kullanırken 24 saat sonra ve hemen çıkardıktan sonra, dört durum ile dış normal değerlere ulaşma mesafesi her iki grupla (bandajlama grubu ve banılama grubu) karşılaştırıldığında, dış desteğin çıkarılması durumuna kıyasla (eksternal tespit kullanırken 20 dakika sonra ve eksternal tespit kullanırken 24 saat sonra) normal ulaşma mesafeye değerleri arasında, sekiz farklı yönde anlamlı farklılıklar olduğunu bulduk (Dış destekleri kullanmadan önce) P <005. Eksternal tespit kullanırken 20 dakika sonra normalize edilmiş ulaşma mesafesinin bu örnekle en yüksek olduğunu ve en iyi düzelmenin lateral ve postenolateral yönlerde olduğunu bulunmuştu, en az düzelmenin medial yönde olduğunu bulduğumuzda, bu iyileşmeler anlamlıydı P <0.05Sonuç:İki grubun kıyaslanmasında, bandın ve bandajın tümü kullanım sürecin boyunca propriosepsiyon ve denge düzeldi. Normalleştirilmiş ulaşma mesafesi değerleri birbirine yakın olduğu için P> 0.05, diğer durumlarda gruplar arasında (eksternal tespiti kullanmadan önce, eksternal tespiti kullanırken 20 dakika sonra, eksternal tespiti kullanırken 24 saat sonra ve eksternal tespiti çıkardıktan hemen sonra) sekiz yönde anlamlı bir fark bulunmadı.