Explore the vast range of titles available.

The purpose of this study is to determine the relation between spiritual wellbeing and psychological resilience among patients diagnosed with advanced gastrointestinal cancer. The study was performed as a descriptive correlational study, with the participation of patients hospitalized in the oncology clinics of three university hospital. The study population comprised 1318 patients aged 18 or older who were admitted to the two oncology clinics and policlinics of the university hospital. The sample size was determined as 297, the significance level of 0.05, the effect size of 0.08, and the ability to represent the population of 0.95 by the power analysis performed to determine the sample of the study. The study was completed with 302 patients. The Patient Introduction Form prepared by the researcher, FACIT Spiritual Well-Being Scale (FACIT–Sp), and The Brief Resilience Scale (BRS) were used to collect data. In the study, the minimum score obtained by the patients participating in the study from the FACIT-Sp was 15; whereas, their maximum score was 41; the total mean score of the scale was 31.41 ± 4.83. For the BRS scale, their minimum score was 6, their maximum score was 30, and the scale total mean score was 19.17 ± 4.89. When examining FACIT-Sp and BRS mean scores of the patients, it was found that their spiritual wellbeing levels were high and their psychological resilience was moderate A statistically positive correlation was found between the FACIT -Sp and BRS total mean scores of the patients in the study (p = 0.00). With increasing spiritual levels of in advanced gastrointestinal cancer patients, their psychological resilience also increased in the study. Cancer not only affects the patients physically, but also spiritually. It can be recommended for nurses, who take significant roles in the patient care, to approach patients holistically by involving their spiritual side into care.

Life satisfaction and hope are important features in elderly individuals. Spiritual well-being is thought to affect life satisfaction and hope in the elderly. This study was conducted to determine the association between spiritual well-being and life satisfaction and hope in elderly persons. This study followed a cross-sectional design. The sample size of the study was 1383 individuals aged 65 or older. The Spiritual Well-Being Scale (FACIT-Sp), Satisfaction with Life Scale, and Hope Scale were administered to participants. Results indicated that spiritual well-being was significantly associated with life satisfaction and hope (p < 0.05). A limitation of this finding is the possible contamination of the measure of spiritual well-being with indicators of meaning and peace that could explain the relationship between spiritual well-being and hope. The spiritual well-being scale used in this research included indicators of meaning and peace that could explain the relationship between spiritual well-being and hope.

This study was conducted to investigate the effect of perceived social support on self-care agency and loneliness among elderly Muslim people. This study used a cross-sectional design and included 965 elderly individuals who met the inclusion criteria. There was a positive correlation between perceived social support and self-care agency and a negative correlation between perceived social support and loneliness in elderly muslim individuals (p < 0.05). It is recommended that psychiatric nurses should activate the social support mechanisms of elderly individuals, and necessary follow-ups to increase self-care agencies must be conducted.

The growing number of people living with, through and beyond cancer poses a new challenge for sustainable survivorship care solutions. Digital health solutions which incorporate various information and communication technologies are reshaping healthcare; offering huge potential to facilitate health promotion, support healthcare efficiencies, improve access to healthcare and positively impact health outcomes. Digital health solutions include websites and mobile applications, health information technologies, telehealth solutions, wearable devices, AI-supported chatbots and other technologically assisted provision of health information, communication and services. The breadth and scope of digital health solutions necessitate a synthesis of evidence on their use in supportive care in cancer. This umbrella review will identify, synthesise, and compare systematic reviews which have evaluated the efficacy or effectiveness of digital solutions for adult cancer survivorship care with a particular focus on surveillance and management of physical effects, psychosocial effects, new cancer/ recurring cancers and supporting health promotion and disease prevention. An umbrella review of published systematic reviews will be undertaken to explore the types of digital health solutions used, their efficacy or effectiveness as a form of supportive care, and the barriers and enablers associated with their implementation. The umbrella review will be reported according to the Preferred Reporting Items for Overviews of Reviews (PRIOR) checklist. A search will be conducted across key databases. Records will be assessed independently by two review authors for eligibility against predefined criteria and will undergo two stage title, abstract and full text screening. All systematic reviews that meet the inclusion criteria will be assessed for quality using the AMSTAR 2 checklist with quality assessment and data extraction by two reviewers. The degree of publication overlap of primary studies across the included reviews will also be calculated and a mapping of the evidence will also be presented. As this research proposes using systematic reviews that are already published, ethical approval is not required. Results from this umbrella review will be published in a peer-reviewed journal where any significant deviations from the protocol will be justified.

Objective: To determine the effect of social support on adherence to treatment and selfefficacy in adult patients with type 2 diabetes. Material and Method: This cross-sectional study was conducted in at a university hospital’s inpatient diabetes clinic between January 2022-April 2022. The sample size of the study was determined as 431 as a result of the power analysis. In the study, Descriptive Characteristics Questionnaire, Multidimensional Scale of Perceived Social Support, Adherence Scale to Type 2 Diabetes Mellitus (DM) Treatment and Diabetes Management Self-Efficacy Scale for Patients with Type 2 DM were used as the data collection tools. Results: It was determined that social support had positive effects on self-efficacy (p < 0.05). It was determined that social support had positive effects on treatment adherence (p < 0.05). Education level, complication, glycated haemoglobin A1c and body mass index were effective on self-efficacy of the patients. Education level, and complication were effective on treatment adherence of the patients (p < 0.05). Conclusion: The results showed that social support had a positive effect on the self-efficacy and treatment adherence of the patients. It may be asserted that improving social support of the patients after they were diagnosed with diabetes was beneficial during the disorder and may enhance self-efficacy and treatment adherence levels of the patients. Amaç: Tip 2 diyabetli yetişkin hastalarda sosyal desteğin tedaviye uyum ve öz yeterlilik üzerine etkisini belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Kesitsel tipteki bu çalışma, Ocak 2022-Nisan 2022 tarihleri arasında bir üniversite hastanesinin diyabet kliniğinde yürütülmüştür. Güç analizi sonucunda çalışmanın örneklem büyüklüğü 431 olarak belirlenmiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak Tanımlayıcı Özellikler Anketi, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği, Tip 2 Diabetes Mellitus (DM) Tedavisine Uyum Ölçeği ve Tip 2 DM Hastaları için Diyabet Yönetimi Öz Yeterlik Ölçeği kullanılmıştır. Bulgular: Sosyal desteğin öz yeterlik üzerinde olumlu etkisinin olduğu belirlenmiştir (p < 0,05). Sosyal desteğin tedaviye uyumu olumlu yönde etkilediği belirlendi (p < 0,05). Eğitim düzeyi, komplikasyon, glikolize hemoglobin A1c ve beden kütle indeksi hastaların özyeterliliği üzerinde etkiliydi. Eğitim düzeyi ve komplikasyon, hastaların tedaviye uyumunda etkiliydi (p < 0,05). Sonuç: Sonuçlar, sosyal desteğin hastaların öz-yeterlilik ve tedaviye uyumları üzerinde olumlu bir etkiye sahip olduğunu göstermiştir. Hastalara diyabet tanısı konulduktan sonra sosyal desteğinin artırılmasının hastalık süresince yararlı olduğu ve hastaların öz-yeterlik ve tedaviye uyum düzeylerini artırabileceği söylenebilir.

Amaç: Araştırma, kemoterapi alan hastalara Neuman Sistemler Modeli’ne göre verilen eğitim ve izlemin öz yeterlilik ve semptom kontrolüne etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır.Materyal ve Metot: Araştırma randomize kontrollü deneysel çalışma modeli düzeninde yapılmıştır. Araştırmanın evrenini Turgut Özal Tıp Merkezi İç Hastalıkları Anabilim Dalı Medikal Onkoloji Ayaktan Kemoterapi Ünitesine başvuran Malatya il merkezinde ikamet eden, en az bir kemoterapi kürü alan yetişkin hastalar oluşturmuştur. Örneklemini ise; 52 deney ve 50 kontrol grubu olmak üzere 102 hasta oluşturmuştur. Verilerin toplanmasında deney ve kontrol grubuna ön testte Hasta Bilgi Formu, KDE-KV ve ESTÖ, son testte KDE-KV ve ESTÖ kullanılmıştır. Deney grubu hastalarına Neuman Sistemler Modeli’ne göre hazırlanan bireysel eğitim programı uygulanmış, hastalara eğitim kitapçığı verilmiş ve 12 hafta boyunca izlem yapılmıştır. Kontrol grubu hastalarına herhangi bir girişim uygulanmamıştır.Bulgular: Araşırmada deney grubundaki hastaların yapılan girişim sonrası KDEKV toplam puanında olumlu yönde artış olduğu ve ESTÖ tüm alt semptomlarının puan ortalamalarında olumlu yönde bir azalma olduğu ve puanlar arasındaki farkın istatistiksel olarak önemli olduğu görülmüştür (p<0.05). Deney ve kontrol grubundaki hastaların gruplar rarası karşılaştırmasında ise deney grubunun kontrol grubundaki hastalara göre son test KDE-KV puanında artış ve ESTÖ puanlarında düşüş olduğu ve gruplar arası farkın istatistksel olarak önemli olduğu görülmüştür (p<0.05).Sonuç: Kemoterapi alan hastalara Neuman Sistemler Modeli’ne göre verilen eğitim ve izlemin hastaların öz yeterliliklerini arttırdığı ve semptom düzeylerinde azalma sağladığı saptanmıştır.

Amaç: Bu çalışmada Türkiye’de hemşirelik alanında Gestasyonel Diyabet (GD) konusunda yapılan yüksek lisans ve doktora tezlerinin taranması amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntem: Çalışmanın evrenini Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi’ne kayıtlı 2000-2021 yılları arasında Hemşirelik, İç Hastalıkları Hemşireliği ve Doğum ve Kadın Hastalıkları Hemşireliği Anabilim Dallarında yapılan doktora ve yüksek lisans tezleri oluşturdu. Bu çalışmada “gestasyonel diyabet” anahtar kelimesi kullanıldı. Retrospektif tanımlayıcı literatür araştırmasında 5 doktora ve 12 yüksek lisans tezi incelendi. Verilerin analizinde yüksek lisans ve doktora tezleri farklı tablolarda gösterilip yazarı, yayın yılı, anabilim dalı, örneklem özellikleri, veri toplama araçları, yöntemi ve sonuçları özetlendi.Bulgular: Taranan 12 yüksek lisans tezinden 11’si tanımlayıcı, 1’i metodolojik; 5 doktora tezinden 1’i yarı deneysel, 4’ü deneyseldir. GD’li gebelerde depresyon ve anksiyete seviyelerinin yüksek olduğu ve GD sıklığının yüksek olduğu ve yaşam kalitesinin olumsuz etkilendiği ve emzirme problemlerinin daha fazla olduğu görülmüştür. Eğitim ve danışmanlık hizmetlerinin gebelerde yaşam biçimi davranışlarını ve yaşam kalitesini olumlu etkilediği ve depresyon semptomlarını azalttığı, gebeliğe ve GD’ye uyumu arttırdığı görülmüştür.Sonuç: Gestasyonel diyabetin gebelerde yaygın olarak görüldüğü ve yaşam kalitesini olumsuz etkilediği saptanmıştır. Eğitim ve danışmanlık hizmetlerinin kadınların sağlığını olumlu etkilediği görülmüştür. Gebeleri etkileyen GD’ye yönelik hemşireler tarafından daha çok deneysel araştırmaların yapılması önerilmektedir.

Amaç: Araştırma kalp yetersizliği olan hastaların ilaç ve diyete uyumlarının hastaneye yeniden yatışa ve yaşam kalitesine etkisi belirlemek amacıyla tanımlayıcı ilişkisel olarak yapılmıştır.Materyal ve Metot: Araştırma Temmuz 2015-Temmuz 2016 tarihleri arasında yürütülmüştür. Araştırma evrenini İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp Merkezi Koroner Yoğun Bakım ünitesi ve Kardiyoloji servisinde yatmakta en az 6 ay önce kalp yetersizliği ile tanılanmış, daha önce en az bir kez hastaneye yatmış olan 379 yetişkin hasta oluşturmuştur. Örneklemi ise, evreni bilinen örneklem yöntemi ile hesaplanarak belirlenen 161 hasta oluşturmuş, hata payını azaltmak için araştırma 170 hasta ile tamamlanmıştır. Verilerin toplanmasında Hasta Tanıtım Anketi, Diyete Uyum Hakkındaki İnançlar Ölçeği, İlaca Uyum Hakkındaki İnançlar Ölçeği ve Minnesota Kalp Yetersizliği ile Birlikte Yaşam Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde tanımlayıcı istatistikler, bağımsız gruplarda t-testi, Mann-Whitney U, ANOVA, Kruskal Wallis, korelasyon analizleri kullanılmıştır.Bulgular: Araştırmada hastaların çoğunluğunun kadın, evli, NYHA sınıf II hastaları olduğu, yatış sayılarının 8 ve üzeri, hastalık sürelerinin 25 ay ve üzeri olduğu saptanmıştır. Araştırmada NYHA sınıflaması kötü olanların ilaca daha uyumsuz oldukları ve yaşam kalitelerinin kötü olduğu, hastaneye yatış sayısı arttıkça yaşam kalitesinin düştüğü ve obezlerin daha kötü yaşam kalitesine sahip oldukları saptanmıştır. Araştırmada ilaç ve diyete uyumun hastaneye yeniden yatışı etkilediği, ilaca uyumun yaşam kalitesi üzerinde etkisi olduğu saptanmıştır.Sonuç: Araştırmada hastaların ilaç ve diyete uyumda yarar davranışlarını daha çok benimsedikleri, yaşam kalitelerinin orta düzeyde olduğu, ilaca ve diyete uyumlu hastaların hastaneye daha az yattıkları saptanmıştır. Bu sonuçlar doğrultusunda hastalara ilaç ve diyete uyum konusunda hemşireler tarafından eğitimler verilmesi ve danışmanlık programlarının arttırılması önerilebilir.

Objective: The purpose of this study was to determine the frequency of chromosomal anomalies among the fetuses with isolated and non-isolated aberrant right subclavian artery (ARSA), and to evaluate the sonographic findings associated with ARSA. Methods: This is a retrospective study conducted during the period between January 2008 and December 2012 at the maternal fetal medicine units of three different referral centers. Results: Among the 148 cases of ARSA, 98 were isolated and 50 were associated with cardiac anomalies, extracardiac malformations or soft markers. Trisomy 21 was the only chromosomal anomaly with a prevalence of 6.8% (10/148). The corresponding rate was 6.1% (6/98) and 8% (4/50) for isolated and non-isolated ARSA, respectively. Cardiac anomalies, extracardiac findings and soft markers were detected in 5.4% (8), 10.8% (16) and 24.3% (36) of cases, respectively. Among the 10 fetuses with trisomy 21, 6 were isolated, 4 were associated with soft markers, 2 were associated with fetal growth restriction and 1 was associated with hydrops fetalis. Cardiac anomalies were not observed in any of these fetuses. Conclusion: The prenatal diagnosis of ARSA should prompt meticulous anatomic survey, and karyotype analysis might be offered even in the absence of associated findings.