Explore the vast range of titles available.

In 1990 the Cape literary critic Ampie Coetzee published a thought-provoking essay under the title Letterkunde en Krisis. 'n Honderd jaar Afrikaanse Letterkunde en Afrikaner-nasionalisme. (\"Literature and Crisis. One Hundred Years of Afrikaans Literature and Afrikaner Nationalism\"). Coetzee appeals for a Marxist appraisal of Afrikaans literature from the past up to the late 1980s. In Coetzee's opinion the notions of class warfare, of base and superstructure, of materialism and dialectics are essential to an understanding of historical development. Not many literary works in Afrikaans meet these requirements. Authors like Elisabeth Eybers and N.P. van Wyk Louw find no favour with Coetzee in spite of the innovations in their poems and plays. But, what about Andre Brink? Does he conform to Coetzee's criteria? The South African Publication Board pursued his novels on the grounds of their subversive, revolutionary nature. Even Brink's novels do not find favour with Coetzee. Brink's literary criticism demonstrates a profound knowledge of Marxist philosophical and Marxist cultural practice presuppositions in so-called socialist countries. He however refuses to write fiction within the framework of \"socialist realism\". He is aware of the complex relationship between material and mental production and he has taken notice of the derailments within Marxist cultural politics. On the other hand, in order to improve social conditions in South African society, Brink, in his novels Looking on Darkness (1973/1974), A Chain of Voices (1982) and Rumours of Rain (1978), is deeply concerned with social analysis. His novels do not make class distinctions but distinguish between the brave and the craven during the years of social and political opposition. This leads to another observation. It struck the author of this essay that the subject matter of human labour, including that of actual production and the social relations of labour in factories and on the mines, plays a lesser role in contemporary Afrikaans literature. Most authors have academic backgrounds; they tend to write about human life outside the place of industrial work.

Hans Ester en Chris van der Merwe het albei ʼn lang loopbaan as letterkundiges agter die rug, die een in Suid‑Afrika, die ander in Nederland. Albei is ook toegewyde Christene. In 2013 begin hierdie twee vriende aan mekaar skryf oor lewensvrae wat voortspruit uit hul gedeelde hartstog vir die Bybel en die letterkunde. Aktuele temas kom aan bod, soos “Tussen wanhoop en hoop\", “Om Isak te offer\" en “Bybel, diskussie, lees en herlees\". Geen tema word egter uitgeput nie; die tweegesprek prikkel die leser tot verdere nadenke.

Albert Vigoleis Thelen (1903-1989) zählt als Lyriker, Übersetzer und Autor sprachmächtiger Prosa nach wie vor zu den literarischen Geheimtipps. Insbesondere sein monumentaler und erinnerungspoetologisch bedeutsamer Romanerstling »Die Insel des zweiten Gesichts. Aus den angewandten Erinnerungen des Vigoleis« (1953) über das Exil auf der Insel Mallorca brachte ihm den Ruf eines großen Humoristen der Moderne ein. Aus Anlass von Thelens 30. Todestag unternimmt die vorliegende Publikation eine neue Würdigung dieses »modernen Tragelaphen« – wie man Thelen in Anspielung auf einen seiner Gedichtbände charakterisieren könnte. Die hier versammelten Beiträge nehmen das gesamte Spektrum seines literarischen Schaffens in den Blick und beleuchten die Modernität, Diversität und Innovation von Thelens Schreib- und Arbeitsweisen. Ein reicher Fundus bislang unveröffentlichter Briefe, Gedichte, Fotografien sowie persönliche Reminiszenzen komplettieren den Band.

The struggle between two souls in the work of Walter Schubart.This essay explores the relevance of the work of Walter Schubart (1897-±1941), a virtually unknown cultural philosopher from Lithuania, for today. The writer focuses on the importance of Schubart’s programme of spiritual rebirth and on his intriguing vision for the people of Europe today. To counterbalance the metaphysical egotism of Europe, Schubart finds in Russia, and in Dostoyevsky in particular, a living consciousness of a relation to the whole that could heal Europe. The twentieth century is for Schubart a battlefield between, on the one hand, the promethean period of deserting God focusing on the earth, and on the other hand, the johannean period of the Messianic era that acts out of a desire for charity and healing. Despite criticism of Schubart’s somewhat simplistic views of cultural history, the author emphasises the surprising topical manner in which Schubart’s cultural critique confronts modern Western culture with a critical reflection of itself.

Dit essay is een verkenning van de actualiteit van het werk van Walter Schubart (1897-±1941), een bijkans onbekende cultuurfilosoof uit Letland. De schrijver gaat vooral in op de belang van Schubarts programma van geestelijke vernieuwing en zijn sterk intrigerende visie voor de Europese mens van vandaag. Als tegenwicht voor de metafysische egoïsme van de Europese mens vindt Schubart in Rusland, en vooral bij Dostojevsky, een levende gevoel van verbondenheid met het geheel die Europa weer gezond sal maken. De twintigste eeuw is voor Walter Schubart het strijdperk tussen het prometheïsche tijdperk van het afvallen van God en de beheersing der aarde enerzijds en het johanneïsche tijdperk van het Messiaanse oerbeeld dat handelt vanuit het verlangen naar heling en liefde anderzijds. Ondanks critiek op Schubarts opvattingen over de cultuurgeschiedenis, legt de schrijver de nadruk op het verrassend actuele wijze waarop Schubarts cultuurkritiek de huidige westerse cultuur een spiegel voorhoudt. The struggle between two souls in the work of Walter Schubart This essay explores the relevance of the work of Walter Schubart (1897-±1941), a virtually unknown cultural philosopher from Lithuania, for today. The writer focuses on the importance of Schubart's programme of spiritual rebirth and on his intriguing vision for the people of Europe today. To counterbalance the metaphysical egotism of Europe, Schubart finds in Russia, and in Dostoyevsky in particular, a living consciousness of a relation to the whole that could heal Europe. The twentieth century is for Schubart a battlefield between, on the one hand, the promethean period of deserting God focusing on the earth, and on the other hand, the johannean period of the Messianic era that acts out of a desire for charity and healing. Despite criticism of Schubart's somewhat simplistic views of cultural history, the author emphasises the surprising topical manner in which Schubart's cultural critique confronts modern Western culture with a critical reflection of itself.

Dit essay is een verkenning van de actualiteit van het werk van Walter Schubart (1897-±1941), een bijkans onbekende cultuurfilosoof uit Letland. De schrijver gaat vooral in op de belang van Schubarts programma van geestelijke vernieuwing en zijn sterk intrigerende visie voor de Europese mens van vandaag. Als tegenwicht voor de metafysische egoïsme van de Europese mens vindt Schubart in Rusland, en vooral bij Dostojevsky, een levende gevoel van verbondenheid met het geheel die Europa weer gezond sal maken. De twintigste eeuw is voor Walter Schubart het strijdperk tussen het prometheïsche tijdperk van het afvallen van God en de beheersing der aarde enerzijds en het johanneïsche tijdperk van het Messiaanse oerbeeld dat handelt vanuit het verlangen naar heling en liefde anderzijds. Ondanks critiek op Schubarts opvattingen over de cultuurgeschiedenis, legt de schrijver de nadruk op het verrassend actuele wijze waarop Schubarts cultuurkritiek de huidige westerse cultuur een spiegel voorhoudt.

This essay explores the relevance of the work of Walter Schubart (1897-±1941), a virtually unknown cultural philosopher from Lithuania, for today. The writer focuses on the importance of Schubart's programme of spiritual rebirth and on his intriguing vision for the people of Europe today. To counterbalance the metaphysical egotism of Europe, Schubart finds in Russia, and in Dostoyevsky in particular, a living consciousness of a relation to the whole that could heal Europe. The twentieth century is for Schubart a battlefield between, on the one hand, the promethean period of deserting God focusing on the earth, and on the other hand, the johannean period of the Messianic era that acts out of a desire for charity and healing. Despite criticism of Schubart's somewhat simplistic views of cultural history, the author emphasises the surprising topical manner in which Schubart's cultural critique confronts modern Western culture with a critical reflection of itself. [PUBLICATION ABSTRACT]