Explore the vast range of titles available.

\"The Dutch Atlantic during an era (following the imperial moment of the seventeenth century) in which Dutch military power declined and Dutch colonies began to chart a more autonomous path. A revisionist history of the eighteenth-century Atlantic world, a counterpoint to the more widely known British and French Atlantic histories\"-- Provided by publisher.

The Netherlands is home to one million citizens with roots in the former colonies Indonesia, Suriname and the Antilles. Entitlement to Dutch citizenship, pre-migration acculturation in Dutch language and culture as well as a strong rhetorical argument (‘We are here because you were there’) were strong assets of the first generation. This ‘postcolonial bonus’ indeed facilitated their integration. In the process, the initial distance to mainstream Dutch culture diminished. Postwar Dutch society went through serious transformations. Its once lilywhite population now includes two million non-Western migrants and the past decade witnessed heated debates about multiculturalism. The most important debates about the postcolonial migrant communities centered on acknowledgement and the inclusion of colonialism and its legacies in the national memorial culture. This resulted in state-sponsored gestures, ranging from financial compensation to monuments. The ensemble of such gestures reflect a guilt-ridden and inconsistent attempt to ‘do justice’ to the colonial past and to Dutch citizens with colonial roots. Postcolonial Netherlands is the first scholarly monograph to address these themes in an internationally comparative framework. Upon its publication in the Netherlands (2010) the book elicited much praise, but also serious objections to some of the author’s theses, such as his prediction about the diminishing relevance of postcolonial roots. Nederland telt ruim een miljoen burgers met wortels in de voormalige koloniën, Indonesië, Suriname en de Antillen. Juridisch staatsburgerschap, voorgaande bekendheid met de Nederlandse taal en cultuur en een sterk retorisch argument (‘Wij zijn hier omdat jullie daar waren’) gaven deze migranten een vergelijkenderwijs sterke uitgangspositie. Deze ‘postkoloniale bonus’ bevorderde de integratie, waarbij gaandeweg de verschillen tussen deze gemeenschappen en de bredere samenleving afnamen. Gelijktijdig veranderde die samenleving sterk. In 1945 had Nederland een roomblanke bevolking, vandaag telt twee miljoen niet-westerse migranten en worden heftige debatten gevoerd over multiculturalisme. De belangrijkste ideologische debatten van de afgelopen decennia rond de postkoloniale gemeenschap draaiden om erkenning en het opnemen in de nationale herdenkingscultuur van het kolonialisme en zijn erfenissen. Dit leidde tot een reeks officiële gebaren, variërend van financiële compensatie tot monumenten, waarin op schuldbewuste en vaak weinig consistente wijze ‘recht wordt gedaan’ aan het koloniale verleden en aan de afstammelingen van de koloniale onderdanen. Postcolonial Netherlands is het eerste boek dat deze thematiek systematisch behandeld en in vergelijkend perspectief plaatst. Het boek werd bij publicatie in Nederland (2010) overwegend positief ontvangen, al riepen de uitgesproken stellingen van de auteur over ‘het einde van de postkoloniale geschiedenis’ heftige tegenspraak op.

Much has been written on the post-war decolonisation in the Caribbean, but rarely from a truly comparative perspective, and seldom with serious attention to the former Dutch colonies of Surinam, the Netherlands Antilles and Aruba. This study bridges both gaps. In their analysis of Dutch decolonisation policies since the 1940s, the authors discuss not only political processes, but also development aid, the Dutch Caribbean exodus to the metropolis and cultural antagonisms. A balance is drawn both of the costs and benefits of independence in the Caribbean and of the outlines and results of the policies pursued in the non-sovereign Caribbean by France, the Netherlands, the United Kingdom and the United States. Waarom verliep de dekolonisatie van 'West-Indië', anders dan die van Indonesië, vreedzaam en zelfs rustig? Waarom werd Suriname uiteindelijk wél onafhankelijk, terwijl de Nederlandse Antillen en het hiervan afgesplitste eiland Aruba beiden een plaats als autonoom land binnen het Koninkrijk der Nederlanden wisten te behouden? Hoe is te verklaren dat ruim een derde van de Surinamers en Antillianen in Nederland woont, ondanks relatief. zeer ruime Haagse ontwikkelingshulp? Hoe verhoudt het Nederlandse beleid ten aanzien van de laatst overgebleven Caraïbische delen van het Koninkrijk zich met dat van Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, landen die elk met een ander model van dekolonisatie in de Caraïben experimenteren? Welke lessen kunnen worden getrokken uit een systematische vergelijking van de vier modellen op dimensies als ontwikkelingshulp, zorg voor deugdelijkheid van bestuur, migratiebeleid en culturele identiteit? Deze vragen staan centraal in Decolonising the Caribbean. De analyse van het Nederlandse beleid is een samenvatting en een update van de veelgeprezen driedelige studie Knellende Koninkrijksbanden die in 2001 verscheen. De nieuwe vergelijkende delen bestrijken een derde deel van het boek en bieden een unieke verkennende exercitie, die ook elders niet eerder zo systematisch werd verricht.

Race and biologized conceptions of ethnicity have been potent factors in the making of the Americas. They remain crucial, even if more ambiguously than before. This collection of essays addresses the workings of ethnicity in the Caribbean, a part of the Americas where, from the early days of empire through today's post-colonial limbo, this phenomenon has arguably remained in the center of public society as well as private life. These analyses of race and nation-building, increasingly significant in today's world, are widely pertinent to the study of current and international relations. The ten prominent scholars contributing to this book focus on the significance of ethnicity for social structure and national identity in the Caribbean. Their essays span a period from the initial European colonization right through today's paradoxical balance sheet of decolonization. They deal with the entire region as well as the significance of the diaspora and the continuing impact of metropolitan linkages. The topics addressed vary from the international repercussions of Haiti's black revolution through the position of French Caribbean békés and the Barbadian 'redlegs' to race in revolutionary Cuba; from Puerto Rican dance etiquette through the Latin American and Caribbean identity essay to the discourse of Dominican nationhood; and from a musée imaginaire in Guyane through Jamaica's post independence culture to the predicament of Dutch Caribbean decolonization. Taken together, these essays provide a rare and extraordinarily rich comparative perspective to the study of ethnicity as a crucial factor shaping both intimate relations and the public and even international dimension of Caribbean societies. This title is available in the OAPEN Library - http://www.oapen.org.

These transfers of sovereignty resulted in extensive, unforeseen movements of citizens and subjects to their former countries. The phenomenon of postcolonial migration affected not only European nations, but also the United States, Japan and post-Soviet Russia. The political and societal reactions to the unexpected and often unwelcome migrants was significant to postcolonial migrants' identity politics and how these influenced metropolitan debates about citizenship, national identity and colonial history. The contributors explore the historical background and contemporary significance of these migrations and discuss the ethnic and class composition and the patterns of integration of the migrant population.