Explore the vast range of titles available.

This study investigates the impact of assimilating GOES‐16 all‐sky Advanced Baseline Imager (ABI) brightness temperature observations using a newly developed, continuously self‐cycled, dual‐resolution, 3DEnVar data assimilation system within the Hurricane Analysis and Forecast System. Focusing on the pre‐rapid intensification period of Hurricane Laura, the results demonstrated that assimilating ABI observations without proper observation error treatment can be neutral or even detrimental. However, using a symmetric cloud impact approach to adaptively estimate observation errors enhances the Gaussianity of the Observation‐Minus‐Background Probability Distribution Functions, and significantly improves the analysis and predictions of Hurricane Laura. The improvements in the track forecasts can be attributed to better environmental analyses due to more effective use of clear sky observations, while the improved intensity forecasts stem from improved inner‐core dynamic and thermodynamic structures, achieved through the more effective use of cloudy‐sky observations. Plain Language Summary This research focused on improving how we use ABI observations from the GOES‐16 satellite for hurricane forecasting. The main challenge in using these observations is dealing with differences between the model's predictions and actual observations, as well as a limited understanding of the errors in the observations. To address this, a method called “symmetric cloud impact” was used to estimate the observation errors adaptively. A new hurricane data assimilation system, based on the next‐generation hurricane model, was tested with this approach. The results were promising, showing that assimilating these observations can significantly enhance predictions of both the track and intensity of hurricanes. Key Points The GOES‐16 all‐sky Advanced Baseline Imager (ABI) radiance data assimilation (DA) is implemented into the operational Hurricane Analysis and Forecast System system Symmetric cloud impact approach to estimate observation errors adaptively improves the all‐sky ABI brightness temperature assimilation Clear ABI DA improves track forecast via enhanced environment analysis. Cloudy ABI boosts inner‐core analysis, improving intensity forecast

A new approach is presented and evaluated for efficiently applying scale-dependent spatial localisation to ensemble background-error covariances within an ensemble-variational data assimilation system. The approach is primarily motivated by the requirements of future data assimilation systems for global numerical weather prediction that will be capable of resolving the convective scale. Such systems must estimate the global and synoptic scales at least as well as current global systems while also effectively making use of information from frequent and spatially dense observation networks to constrain convective-scale features. Scale-dependent covariance localisation allows a wider range of scales to be efficiently estimated while simultaneously assimilating all available observations. In the context of an idealised numerical experiment, it is shown that using scale-dependent localisation produces an improved ensemble-based estimate of spatially varying covariances as compared with standard spatial localisation. When applied to an ensemble of Arctic sea-ice concentration, it is demonstrated that strong spatial gradients in the relative contribution of different spatial scales in the ensemble covariances result in strong spatial variations in the overall amount of spatial localisation. This feature is qualitatively similar to what might be expected when applying an adaptive localisation approach that estimates a spatially varying localisation function from the ensemble itself. When compared with standard spatial localisation, scale-dependent localisation also results in a lower analysis error for sea-ice concentration over all spatial scales.

Capabilities to assimilate Geostationary Operational Environmental Satellite “R-series” (GOES-R) Geostationary Lightning Mapper (GLM) flash extent density (FED) data within the operational Gridpoint Statistical Interpolation ensemble Kalman filter (GSI-EnKF) framework were previously developed and tested with a mesoscale convective system (MCS) case. In this study, such capabilities are further developed to assimilate GOES GLM FED data within the GSI ensemble-variational (EnVar) hybrid data assimilation (DA) framework. The results of assimilating the GLM FED data using 3DVar, and pure En3DVar (PEn3DVar, using 100% ensemble covariance and no static covariance) are compared with those of EnKF/DfEnKF for a supercell storm case. The focus of this study is to validate the correctness and evaluate the performance of the new implementation rather than comparing the performance of FED DA among different DA schemes. Only the results of 3DVar and pEn3DVar are examined and compared with EnKF/DfEnKF. Assimilation of a single FED observation shows that the magnitude and horizontal extent of the analysis increments from PEn3DVar are generally larger than from EnKF, which is mainly caused by using different localization strategies in EnFK/DfEnKF and PEn3DVar as well as the integration limits of the graupel mass in the observation operator. Overall, the forecast performance of PEn3DVar is comparable to EnKF/DfEnKF, suggesting correct implementation.

An efficient regional hybrid ensemble-variational (EnVar) data assimilation method using the global-ensemble-model-augmented error covariance is proposed and preliminarily tested in this study. This method uses the global ensemble error covariance as the complementary low-resolution regional ensemble error covariance. The high-resolution dynamic ensemble mean is used as the first guess in hybrid EnVar and then re-centered to the updated high-resolution dynamic ensemble perturbations after minimization analysis. In this study, the proposed method is implemented into the Weather Research and Forecasting Model’s (WRF) data assimilation system coupled with the ensemble transform Kalman filter (ETKF) and preliminarily tested for numerical weather prediction during the Mei-Yu season over eastern China. It is found that the experiment containing fewer regional dynamic ensemble members but augmented with global ensemble error covariance obtains similar results to the experiment containing many more regional dynamic ensemble members. However, the former experiment only takes up one third of the latter experiment’s computational cost. The method proposed in this study also outperforms the 3DVar, hybrid EnVar using the pure global ensemble error covariance, as well as the hybrid EnVar using regional ETKF ensemble with a smaller size. The method proposed in this paper effectively combines the contributions of the ensemble error covariance from both the global and the regional models to produce better initial conditions for the regional WRF data assimilation system.

Osmanli Imparatorlugu'nun, Birinci Dünya Savasi'nda müttefik oldugu Almanya ile iliskisinin çok daha öncelere dayandigi ve bazi cephelerde Alman subaylarin Türk subaylari ile ortak düsmana karsi savastigi bilinmektedir. Bu savasta Baskomutan Vekili ve Harbiye Naziri sifatiyla görev yapan Enver Pasa'nin II. Mesrutiyet'in ilanindan Birinci Dünya Savasi'nin bitimine kadar Osmanli Imparatorlugu'nda adindan en çok söz ettiren kisilerden biri oldugu muhakkaktir. Enver Pasa'nin bu süreçte Osmanli topraklarinda görev yapan Deniz Binbasi Hans Humann ile yakin bir dostluk kurdugu ve bu dostlugun temelinde çocukluk arkadasliginin yattigi Türk tarihinde pek bilinmemekte ya da dillendirilmemektedir. 1917 yilina kadar Istanbul'da Alman Deniz Atasesi olarak görev yapan Binbasi Hans Humann'in 14 Nisan 1915-26 Aralik 1915 tarihleri arasinda Enver Pasa'ya yazdigi yirmi iki mektup bu çalismanin odak noktasini olusturmaktadir. Çalismada, Osmanli Imparatorlugu'nda 1915 yilinda yasanan olaylara Humann'in bakis açisiyla da olsa kismen isik tutabilecek olan bu mektuplarda adi geçen kisiler hakkinda yazilanlarin ne derece gerçek oldugu tespit edilmeye ve degerlendirilmeye çalisilmistir./It is known that the relationship between the Ottoman Empire and its ally - Germany - in World War I dates back to earlier periods, and that the German officers fought on the same side with Turkish officers against mutual enemies in some fronts. It is also true that Enver Pasha, who served with the titles of Commander-in-Chief and Minister of War during WW I, was one of the most well-known statesmen since the declaration of II. Constitutional Monarchy until the end of the WW I. However, it is either not known or not highlighted enough in Turkish history that Enver Pasha had an close friendship with Hans Humann, the German Naval Attache of the time, based on a good rapport during their childhood. The 27 letters - mailed between April, 14, 1915 and February 10, 1916 - sent to Enver Pasha by Lieutenant Commander Hans Humann, who worked as the naval attaché in Istanbul until 1917, form the main focus of this study. This article tries to evaluate and determine to what extent the information given about the people mentioned in the letters, which partially shed light upon the events in Istanbul in 1915-1916 albeit from Humann's perspective, is true.

Siraceddin el-Urmevî (ö. 683/1283) 13. yüzyılda yaşamış önemli düşünürlerden biridir. O, birçok eser kaleme almıştır. Onun en meşhur eseri Meṭâli‘u’l-envâr’dır ve bu kitap; mantık, fizik ve metafizik olmak üzere üç bölümden oluşur. Urmevî’nin bir diğer eseri de Kitâbü’l-Mebâhic fî şerhi’l-Menâhic fi ilmi’l-mantık adını taşır. Bu ikinci kitap baştan sona mantığa ayrılmıştır ve yine Urmevî’ye ait olan Menâhic isimli kitabın şerhidir. Urmevî her iki çalışmada klasik gelenekte olduğu gibi tasavvur tasdik ayrımından başlayarak mantık konularını kendi bakış açısıyla ortaya koymaya çalışmıştır. Bahsi geçen iki kitap mantık konuları bakımında önemli ölçüde benzerlikler arz etse de aralarında birtakım farklılıklar da vardır. İşte biz bu çalışmada söz konusu kitaplardaki mantık bölümlerini karşılaştırdık. Bunu yapmaktaki amacımız Urmevî’nin mantık konularındaki bazı görüşlerini karşılaştırmalı olarak tespit ederek onun yaklaşımı temelinde mantık biliminin, on üçüncü yüzyıldaki durumu hakkında bir kanaate ulaşmaya çalışmaktır. Bu çalışmada bir ölçüde Urmevî’nin mantık ilmiyle ilgili bakış açısını tespit etmek amacıyla onun Meṭâli‘u’l-envâr ve Kitâbü’l Mebâhic fî şerhi’l-Menâhic fi ilmi’l-mantık isimli eserlerinin mantık bölümlerini karşılaştırmaya çalıştık. Bu kitaplardan Meṭâli‘u’l-envâr mantık, fizik ve metafizik olmak üzere üç bölümden oluşur. Meṭâli‘u’l-envâr üzerine çeşitli çalışmalar yapılmıştır. Türkiye’de bu eser bir doktora tezinde ele alınmıştır. Hasan Akkanat tarafından yapılan çalışmada Meṭâli‘u’l-envâr tahkik edilmiş, Türkçe’ye tercüme edilmiş ve üzerine bir değerlendirme yapılmıştır.Kısaltılmış adıyla el-Mebâhic ise Urmevî’nin az bilinen bir eseridir. Bu, baştan sona bir mantık kitabıdır ve üzerine hiçbir çalışma yapılmamıştır. Söz konusu kitap yine Urmevî’ye ait el-Menâhic adlı kitabın şerhidir. el-Mebâhic’in bizim ulaşabildiğimiz bir nüshası Konya Bölge Yazmalar Kütüphanesi Yusufaga Bölümü 5482/2 numarada kayıtlıdır ve 154 varaktır. Bileşik bir nüshanın ikinci kitabını oluşturan yazmanın başlangıcında ihtimal ki yazmayı tamir eden bir kimsenin eklediği anlaşılan beyaz bir sayfada eser ve yazarının adı kaydedilmiştir. Burada söz konusu nüshayı Urmevî’nin kendi hattıyla 671 yılında yazdığı bilgisi yer almaktadır. Verilen bilginin doğru olduğu kabul edildiğinde bu yazmanın müellif nüshası olduğu söylenebilir. Eserin başka bir nüshasının daha olduğunu Yrd. Doç. Dr. Tuna Tunagöz’den öğrendim. el-Mebâhic’in bu nüshası Suudi Arabistan Camiatü’l-İmam Muhammed b. Suud el-İslamiye Kütüphanesinde 7153 numarada yer almaktadır. Eserin başındaki kayıt fişinde kitabın Şehriştânî’ye ait olduğu yazılmıştır ancak bu bilgi doğru değildir.  Çünkü bu yazma, el-Mebâhic’in Yusufağa 5482/2’deki nüshası ile karşılaştırıldığında kitabın Urmevî’ye ait olduğu anlaşılmaktadır.İçerik olarak baktığımızda her iki eserde de ana hatlarıyla mantığın temel konularının incelendiğini görürüz. Genel itibariyle kavramların ele alındığı tasavvurlar başlığı altında şu konular işlenmiştir. Mantığa olan ihtiyaç, mantığın konusu, tümel ve tikel kavramlar, beş tümel, kavramlar arası ilişkiler ve tanım gibi konular incelenmiştir. Önermeler ve kıyasın işlendiği tasdikât bölümünde ise önermenin tanımı, mahiyeti, unsurları ve önerme çeşitleri, önermeler arası ilişkiler; kıyasın tanımı, mahiyeti, unsurları ve kıyas çeşitleri, ardından da kıyasa ilişkin konular ve beş sanat ele alınmıştır.İki eserde de tüm mantık konuları geniş denilebilecek boyutlarda ele alınmıştır denilebilir. Ancak bunun bazı istisnaları vardır. Bu farklılık el-Mebâhic’in şartlı kıyaslardan sonraki kısmında ve Meṭâli‘u’l-envâr’da da beş sanat konusunda kendini gösterir. Çünkü el-Mebâhic’te ilginç bir şekilde mantığın son konularına yer verilmemiştir. Bu durumun eserin noksan olması ihtimalinden kaynaklandığı akıllara gelebilir. Ancak şu ifade etmek gerekir ki el-Mebâhic’in elimizdeki iki nüshasında da eksiklik yoktur. Zira eldeki yazmalarda ana bölümlerde ve alt başlıkların sıralamasında herhangi bir atlama olmadan kitabın muhtevasını oluşturan konular izah edildikten sonra “işte burası kitabın sonudur” denilmiştir.   İslam mantık geleneğinde ekseriyetle şartlı kıyaslardan sonra ayrı birer başlık altında sırasıyla istisnalı kıyaslar, bileşik kıyaslar ve bunların çeşitleri, tümevarım, analoji ve en sonda da burhân, cedel, hitabet, şiir ve mugalata olmak üzere beş sanat ele alınır.  Mebâhic’te inceleme konusu yapılmayan bu başlıkların çoğu Meṭâli‘u’l-envâr’da geniş bir biçimde ele alınmıştır. Söz konusu meselelere ilişkin Meṭâli‘u’l-envâr’ın klasik gelenekten farklılığı kıyasa ilişkin konuların kapsamı içerisinde birer alt başlık halinde burhân ve mugalatanın ele alınmış olmasıdır. Bilindiği gibi bu konular mantığın müstakil olarak ayrı bir bölümünü oluşturan beş sanatın kapsamı içerisinde yer alır. Üstelik beş sanat içerisine sadece bu ikisi değil cedel, hitabet ve şiir konuları da dahildir. Urmevî bu üç sanata burhân konusu içerisinde birer cümle ile değinmiştir.  Ayrıca geleneksel tertipte bu sanatlarda kullanılan öncüller de konunun girişinde açıklanır.  İlaveten şunu da ifade etmek gerekir ki her iki eserde de İbn Sinâ sonrası gelenekte olduğu gibi kategoriler konusuna yer verilmemiştir.Mantık konularının ele alınışı bakımından iki eser arasındaki farklılıklara ve benzerliklere bakacak olursak Meṭâli‘u’l-envâr’da kavramların temel tanımları ve konuların ana hatları verilmiş ancak bunlar kimi zaman örneklendirilmemiştir. el-Mebâhic’te ise ele alınan konuya ilişkin temel tanımlar verildikten hemen sonra örnek verilmiştir. Bunun en güzel örneklerinden birini tanım konusu oluşturur. Tanım yaparken uyulması gereken birtakım kurallar vardır; bunlara uyulmazsa tanımda hatalar ortaya çıkar. Meṭâli‘u’l-envâr’da kısaca özetlenmiş olan bu mesele Mebâhic’te oldukça geniş bir biçimde bütün detaylarıyla incelenmiştir.  İki eser arasındaki en dikkat çekici farklardan biri budur.İki eserin planının önemsiz istisnalar dışında neredeyse aynı olması onların en önemli benzerliğini oluşturur. Çünkü ana bölümler, üst başlıklar ve konu başlıkları küçük ifade farklılıklarıyla birlikte neredeyse birbirinin aynıdır. Karşılaştırılan kitaplar üslup ve içerik bakımından da birbirini andırmaktadır. el-Mebâhic ile Meṭâli‘u’l-envâr’ın mantık bölümlerinin birbirine oldukça benzedikleri görülmektedir. Buna karşın Meṭâli‘u’l-envâr’daki bazı özet anlatımlar, temel tanımlar ve kabuller muhafaza edilmek suretiyle el-Mebâhic’te detaylandırılarak zenginleştirilmiştir.  Bu gerekçeyle el-Menâhic’in şerhi olan el-Mebâhic’in bir anlamda Meṭâli‘u’l-envâr’ın da şerhi olduğu söylenebilir. Mantık konularının ele alınışı bakımından iki çalışmada da İbn Sînâ’yı önceleyen ve merkeze alan Meşşâî bakış açısının esas alındığı görülmektedir. Mantığın ana konularının ele alınışında ve temel tartışmalarda İbn Sînâ’nın görüşleri referans alınmış, Buna karşın Fahreddin er-Râzî ve Zeynüddin el-Keşşî gibi düşünürlerin yaklaşımları eleştirilmiştir. Benzer bir tutumu Urmevî’nin çağdaşı olan Esîrüddin Ebherî’de de görürüz.

Over the past forty years, recognition has become the dominant mode of negotiation and decolonization between the nation-state and Indigenous nations in North America. The term \"recognition\" shapes debates over Indigenous cultural distinctiveness, Indigenous rights to land and self-government, and Indigenous peoples' right to benefit from the development of their lands and resources. In a work of critically engaged political theory, Glen Sean Coulthard challenges recognition as a method of organizing difference and identity in liberal politics, questioning the assumption that contemporary difference and past histories of destructive colonialism between the state and Indigenous peoples can be reconciled through a process of acknowledgment. Beyond this, Coulthard examines an alternative politics-one that seeks to revalue, reconstruct, and redeploy Indigenous cultural practices based on self-recognition rather than on seeking appreciation from the very agents of colonialism. Coulthard demonstrates how a \"place-based\" modification of Karl Marx's theory of \"primitive accumulation\" throws light on Indigenous-state relations in settler-colonial contexts and how Frantz Fanon's critique of colonial recognition shows that this relationship reproduces itself over time. This framework strengthens his exploration of the ways that the politics of recognition has come to serve the interests of settler-colonial power. In addressing the core tenets of Indigenous resistance movements, like Red Power and Idle No More, Coulthard offers fresh insights into the politics of active decolonization.

WHEN Envar el Kadri died of a heart attack, aged 57, many young Argentinians turned out for the funeral in Buenos Aires. For Kadri, film producer, revolutionary foot-soldier, a founder of the Peronist youth movement and Peronist urban guerrilla groups, had become for the young a missing link to the real past. Cacho was born in Cordoba. His father, a Lebanese trader had arrived in Argentina in the mid-1930s. His mother was the grand- daughter of Piedmont immigrants. In the late 1940s, during the boom years under Juan Peron and his wife Eva - Evita - the Kadris moved to Buenos Aires. In 1953, Cacho was sent to the military academy. For an immigrant family to have an officer son meant social advance, but Cacho was a troublemaker. In 1957, two years after Peron was forced into exile, Cacho was expelled. Teenage military life became Peronist political life. The tactics were simple. A group of kids would hang out on a street corner, and act out a furious political argument. Cacho's clean good looks cast him as an affluent, bespectacled anti-Peronist. But when a passer-by sided with Cacho, he would put away his glasses, switch sides and thrash the luckless \"gorilla\".

Background Bovine leukemia virus (BLV) causes enzootic bovine leukosis in cattle and leads to heavy economic losses in the husbandry industry. Heilongjiang Province, China, is rich in dairy cattle. However, its current BLV epidemiology and genotypes have still not been evaluated and confirmed. In this report, we investigated the BLV epidemiology in dairy cattle in the major regions of Heilongjiang Province via the nested PCR assay. Results A total of 730 blood samples were collected from nine different farms in six regions of Heilongjiang. The results showed that the infection rate of these regions ranged from null to 31%. With a clustering analysis of 60 published BLV env sequences, genotypes 1 and 6 were confirmed to be circulating in Heilongjiang. Importantly, a new genotype, 11, and a new subgenotype, 6E, were also identified in the Harbin and Daqing regions, respectively. An epitope analysis showed that a cluster of T-X-D-X-R-XXXX-A sequences in genotype 11 gp51 neutralizing domain 2 was unique among all currently known BLV isolates and was therefore a defining feature of this new genotype. Conclusions BLV epidemics and genotypes were initially investigated in dairy cattle of Heilongjiang. A relatively high infection rate was found in some regions of this province. A new genotype, G11, with a highly specific motif, was identified and thus added as a new member to the current BLV genotype family. This report provides an initial reference for future investigations and subsequent control of BLV transmission and spread in this region.

Bovine leukaemia virus (BLV) is an oncogenic member of the genus Deltaretrovirus of the family Retroviridae. Recent studies revealed that BLV strains can be classified into six different genotypes and raised the possibility that another genotype may exist. In order to gain insight into the degree of genetic variability of BLV strains circulating in the South American region, a phylogenetic analysis was performed using gp51 env gene sequences. The results of these studies revealed the presence of seven BLV genotypes in this geographic region and the suitability of partial gp51 env gene sequences for phylogenetic inference. A significant number of amino acid substitutions found in BLV strains isolated in South America map to the second neutralization domain of gp51. A 3D molecular model of BLV gp51 revealed that these substitutions are located on the surface of the molecule. This may provide a selective advantage to overcome immune host neutralization.