Explore the vast range of titles available.

When a crocodile captures Mrs. Chicken and takes her to an island to fatten her up, clever Mrs. Chicken claims that she can prove they are sisters and that, therefore, the crocodile shouldn't eat her.

At the end of Liberia's thirteen-year civil war, the devastated population struggled to rebuild their country and come to terms with their experiences of violence. During the first decade of postwar reconstruction, hundreds of humanitarian organizations created programs that were intended to heal trauma, prevent gendered violence, rehabilitate former soldiers, and provide psychosocial care to the transitioning populace. But the implementation of these programs was not always suited to the specific mental health needs of the population or easily reconciled with the broader aims of reconstruction and humanitarian peacekeeping, and psychiatric treatment was sometimes ignored or unevenly integrated into postconflict humanitarian health care delivery. Searching for Normal in the Wake of the Liberian Warexplores the human experience of the massive apparatus of trauma-healing and psychosocial interventions during the first five years of postwar reconstruction. Sharon Alane Abramowitz draws on extensive fieldwork among the government officials, humanitarian leaders, and an often-overlooked population of Liberian NGO employees to examine the structure and impact of the mental health care interventions, in particular the ways they were promised to work with peacekeeping and reconstruction, and how the reach and effectiveness of these promises can be measured. From this courageous ethnography emerges a geography of trauma and the ways it shapes the lives of those who give and receive care in postwar Liberia.

Liberia, a small West African country that has been wracked by violence and civil war since 1989, seems a paradoxical place in which to examine questions of democracy and popular participation. Yet Liberia is also the oldest republic in Africa, having become independent in 1847 after colonization by an American philanthropic organization as a refuge for \"Free People of Color\" from the United States. Many analysts have attributed the violent upheaval and state collapse Liberia experienced in the 1980s and 1990s to a lack of democratic institutions and long-standing patterns of autocracy, secrecy, and lack of transparency. Liberia: The Violence of Democracy is a response, from an anthropological perspective, to the literature on neopatrimonialism in Africa.Mary H. Moran argues that democracy is not a foreign import into Africa but that essential aspects of what we in the West consider democratic values are part of the indigenous African traditions of legitimacy and political process. In the case of Liberia, these democratic traditions include institutionalized checks and balances operating at the local level that allow for the voices of structural subordinates (women and younger men) to be heard and be effective in making claims. Moran maintains that the violence and state collapse that have beset Liberia and the surrounding region in the past two decades cannot be attributed to ancient tribal hatreds or neopatrimonial leaders who are simply a modern version of traditional chiefs. Rather, democracy and violence are intersecting themes in Liberian history that have manifested themselves in numerous contexts over the years.Moran challenges many assumptions about Africa as a continent and speaks in an impassioned voice about the meanings of democracy and violence within Liberia.

Disiplinlerarası bir perspektife uygun olarak Arnold van Gennep, toplumsal dönüşüm ve ona bağlı kolektiflik sorununu “De quelques cas de bovarysme” (Birkaç bovarizm vakası üzerine) başlıklı yazısında “bovarizm” metaforu üzerinden gündeme getirerek yazınsal bir kavramı folklorun alanına taşır. Ortak bir toplumsal tutumu ve neden olduğu kimi olumsuz sonuçları söz konusu kavram üzerinden açıklar. Bir toplumun üyelerinin yerleşik alışkanlıklarını, inanma biçimlerini, gelenek ve göreneklerini, kısacası ortak değerlerini etkileyen bir hoşnutsuzluk durumunu ve başka bir yer düşünü, dolayısıyla yarattığı olumsuzlukları, neden olduğu toplumsal çöküşü Liberya örneği ile açıklar. Böylelikle bireysel ve psikolojik bir sorunu ifade etmek için kullanılan bir kavramı, kolektif bir sorunu folklorun verileriyle değerlendirmek amacıyla kullanır. Bilindiği gibi, Madame Bovary, taşra/köy yaşamıyla kent yaşamı arasındaki çatışmanın ve birey üzerinde yarattığı olumsuzlukların bir anlatımıdır. Kolektif bovarizm (ya da yerine göre toplumsal bovarizm) kavramı ise tek bir bireyin ötesinde tüm toplumu ya da çoğunluğu ilgilendiren bir olumsuzluğun ifadesi olarak kullanılmaktadır. Kendi habitatını (ve oraya ilişkin tüm değerleri) bir bakıma terk ederek, Gilles Deleuze’ün söylediği gibi, yersizyurtsuzlaşarak (köklerinden, kimliğinden, dilinden, ortak değerlerden koparak) bir başka ülkede yaşama (yenidenyurtlulaşma) düşü kuran kişilerin tutumu kolektif bovarizmin bir yansıması olarak nitelendirilip açıklanabilir. Bu yazıda Arnold van Gennep’in tanımladığı biçimiyle kolektif bovarizmin, bir toplumu belirleyen temel değerlerin yok oluşuna, hatta sonu toplumun çöküşüne varabilecek denli yaşamsal bir psikolojik (elbette ekonomik, değersel) durumun ne olduğu üzerinde duracağız. Kolektif bovarizm kavramı üzerinden, bir bakıma değişik dolayımlara (fr. médium) yaslanarak folklorun sorguladığı toplumsal değerlerin çözülmesi durumunda ortaya çıkabilecek dramatik bir durumun gerçek işlevinin ne olduğuna vurgu yapılmaktadır. Traité comparatif des nationalités’de, (Ulusların Karşılaştırmalı El Kitabı) kolektif bovarizm karşısında, bir ulus kimliğini yapısöküme uğratarak kolektif duygunun bileşenlerini, bir toplumu, toplumsal grubu ötekilerden farklılaştıran simgeleri (dövme, beden resimleri, giysi, bayrak, ulusal renkler, ev, köy, gelenekler, görenekler, yazı, dil, yerel diller, ağızlar, sınırlar, haritalar) betimleyen, bunları ulusal kimliğin olmazsa olmaz unsurları olarak tanımlayan Arnold van Gennep’in kolektif bovarizm başlığı altındaki irdelemelerinden yapılabilecek çıkarım şudur: Kolektif bovarizm bir toplumun kültürü, yerleşik değerleri üzerinde neden olduğu yıkımla kimi bakımlardan etnik-mazoşizm (fr. ethnomasochisme) kavramıyla yakınlaşır. Guillaume Faye’in tanımladığı biçimiyle söz konusu kavram, belirli bir halkın ya da etnik grubun (gruptan kişilerin) kendilerini veya kendi tarihlerini, kültürlerini ve geleneklerini kendi yurtları dışındakilere kıyasla aşağılama eğilimiyle sonuçlanan bir dizi psikolojik tutumu ya da ideolojiyi belirtir. Öyleyse etnik-mazoşizm, utanç ve kendinden nefret etmeye benzer. Arnold van Gennep, kültürel kökenlerinden koparak başka ülke düşü kuran Liberyalılar üzerinden kısaca böyle bir olumsuzluk durumunu dile getirir. Bu yazıda hem Arnold van Gennep’in örneğine hem de başka bir örneğe yer vereceğiz. Evrim Ölçer Özünel’in gecekondu yaşamına ilişkin Eşiktekiler başlıklı çalışmasını Arnold van Gennep’in kavram konusundaki çıkarımlarına koşut biçimde kolektif bovarizm kavramı çerçevesinde kısaca değerlendireceğiz. Kısaca bu yazı psiko-folklorik bir tutumla folklorun işlevsel içeriğine bir başka açıdan bir yaklaşım biçiminin özünü irdeleyerek yersizyurtsuzlaşmayı göze alanlarca toplumun ayırıcı değerlerinin bir yana bırakılması durumunda ortaya çıkan olumsuz ve dramatik sonuçların neler olabileceğini göstermeye yöneliktir.

The stereotype of the ethnographic research assistant as marginal figure, 'inside' enough to facilitate access but 'outside' enough to broker worlds of understanding, has likely always been a fiction. But as qualitative researchers increasingly focus on unfolding events in unstable places, research collaborators are even less likely to be the ambiguous figures of legend. To conduct research in violent environments, researchers often find that they must rely on individuals who are central to the unfolding story of conflict. This piece explores the implications of one such relationship. In the exchange recorded here we examine what it means for ethnographers and participant/research assistants to collaborate on a project of 'frontline' anthropology. Through our own experiences during and after the war in Sierra Leone and Liberia, we focus on the ethics of ethnographic access and the problems associated with constructing ethnographic histories.

Historical comparison of oracles in west Africa, mainly during the nineteenth century, shows how divination practices may alter. In the cases explored here, reputation, range of users, economic growth, and political influence interacted as these oracles developed; some at sites with internal and overseas trade access became complex, large-scale operations. But by about 1900, colonialists felt threatened by their secular and their spiritual power and smashed them physically, though not spiritually. Contextualized comparison shows that the many people who were involved as oracle organizers and supplicants must have had different motivations and interests. Some methodological implications of the findings are considered. As in many powerful secular organizations, access to insider knowledge was blocked, but oracular reputation was important, and the oracles had competitors. Success derived partly from collecting intelligence, with simultaneous advertisement that emphasized the mysterious power of their operations. / La comparaison historique des oracles d'Afrique occidentale, en particulier au XIXème siècle, montre comment peuvent se modifier les pratiques divinatoires. Dans les cas analysés ici, la réputation, l'identité des utilisateurs, la croissance économique et l'influence politique ont agi sur le développement de ces oracles. Certains, situés dans des lieux ouverts sur le commerce intérieur et extérieur, sont devenus des entreprises complexes et à grande échelle. Toutefois vers 1900, les oracles, dont le pouvoir séculier et spirituel était perçu comme une menace par les puissances coloniales, ont été démantelés. Mais, si le colonisateur a eu raison d'eux physiquement, il n'a pas pu les détruire spirituellement. Une comparaison contextualisée montre que les nombreuses personnes intervenant dans l'organisation ou la consultation des oracles avaient certainement des motivations et des intérêts différents. Certaines implications méthodologiques de ces observations sont envisagées. Comme dans de nombreuses organisations séculières puissantes, les connaissances étaient tenues secrètes, mais la réputation des oracles était importante, et ils se trouvaient en concurrence. Leur succès tenait en partie à leur aptitude à recueillir des renseignements et à assurer dans le même temps leur réclame en faisant valoir leurs pouvoirs occultes.

Curtis reviews \"Playing on the Motherground: Cultural Routines for Children's Development\" by David F. Lancy.