Catalogue Search | MBRL
Are you sure you want to remove the book from the shelf?
{{itemTitle}}
6
result(s) for
"Halkevi"
Sort by:
Reviving and Documenting Architectural Heritage Through Augmented Reality: A New Mobile Interface Experience at the Konya (Türkiye) People’s House
Traditional methods for documenting cultural heritage often remain inadequate for preserving structural data, making it virtually impossible to archive architectural works that no longer survive. This study investigates the use of augmented reality (AR) technology to improve the sustainability of architectural heritage in the digital environment. The former People’s House (Halkevi) building, once located in Konya, Türkiye but no longer standing, was selected as the case study. Drawing on available photographs and historical documents, a 3D model of the building was generated using Autodesk Revit, further refined in 3ds Max, and transferred to an interactive digital platform via AR applications (ARki, Augmentecture, and a custom AR solution developed with Unity 3D + Vuforia). These applications offer an accessible solution for art and architectural historians thanks to their user-friendly interfaces and the fact that they do not require coding knowledge. Among the tested AR platforms, the Unity + Vuforia-based application yielded the most consistent performance, especially in terms of interactivity, visual stability, and environ-mental integration. The findings indicate that augmented reality can serve as a practical tool for the digital documentation of cultural heritage, demonstrating that researchers without advanced technical expertise can effectively utilize these technologies. This study contributes to digital heritage preservation by proposing a simplified AR-based methodology that reduces the need for cross-disciplinary expertise, enabling wider participation of local stakeholders in the documentation and visualization of lost architectural heritage.
Journal Article
A Hundred Years of Mardin as a Modern City in the case of Birinci Cadde (the First Avenue) and Halkevi (the People’s House)
Throughout the Late Ottoman and the Early Republican periods in Turkey, traditional urban fabrics have been transformed as a result of many fragmentary interventions. By the 2000s, the relationship between urban design and traditional urban fabric attained a new level, where the new focus of intervention was the tourist industry in which the image of traditional town was polished in conformity with spatial consumption. The modernization process is exemplified by two interventions in Mardin city: the First Avenue (1915-2013) and the People's House (1938-2011). The method of the study is based on the information obtained through on-site observations made between 2008 and 2015. Related literature, drawings and visual documents were examined. As the study depicts the stories of the last 100 years', it is expected to be seen as a contribution to the literature of prevailing 'history of the private space and buildings'. In the conclusion of the study, the modernization efforts in Mardin have been evaluated through the examples of the First Avenue and People's House. Initially, the Avenue was expanded to allow steady flow of traffic that got increased due to automobiles appearing as a new means of transportation, and later in 2013 and 2014 it was transformed into a pedestrian area in parallel to the rehabilitation of the building facades. The People's House with its reinforced concrete structure and plastered facade was the first example of a cultural institution in 1938 representing the introduction of reinforced concrete structure. In 2011, plasters were removed and its facades were converted to a stone bond, and the building was transformed to a boutique hotel. Thus, the two spaces that were reflecting the modernist and nationalist ideals in the beginning of the 20th century, went through a transformation reflecting the 21th century's trends of tourism and consumption focused trends.
Journal Article
Vedide Baha Pars ve Türk Eğitim Hayatına Katkıları
Bu makalenin amacı İzmir Kız Lisesi, Gazi Eǧitim Enstitüsü Müdürlüǧü yapmış Vedide Baha Pars'ın (1907-1958) genel olarak eǧitimci ve idareciliǧine işaret etmek, sivil toplum kuruluşlarına ve öǧretmen yetiştiren kurumların ders programlarına olan katkısını deǧerlendirmektir. Atatürk'ün Harp Okulundan arkadaşı, Hakkı Baha Pars'ın kızı olan Vedide Baha Pars için ülke kalkınmasına eǧitim vasıtası ile katılmak ön planda olmuştur. Arnavutköy Kız Koleji'nde tecrübe ettiǧi kendi kendine idare prensibi, ileriki yıllarda yaşamının bir parçası haline gelmiştir. Öǧretmen ve idareciliǧinin yanı sıra pek çok sivil toplum kuruluşuna başkanlık yapmış ya da katkı vermiştir. Türk kadınının Millî Mücadele'de gösterdiǧi çabanın Cumhuriyet Dönemi'nde kültür inkılabında da devam etmesini bilhassa önemsemiştir. Cumhuriyet ideallerinin yerleşmesine bütün yaşamı boyunca gayret göstermiştir. İlerlemeci (progressif) akıma mensup olan Vedide Baha Pars'ın hayatı ve kariyeri hakkında bilgi verildikten sonra toplumsal deǧişim adına eǧitimden beklentileri, İzmir Halkevi Başkanlıǧı görevi, İzmir Kız Lisesi Müdürü olarak IV. Millî Eǧitim ŞÛrası'nda okulda demokrasi eǧitimi komisyonundaki görevi sonrası İzmir Pedagoji Cemiyeti'ndeki faaliyetleri ve kendi kendine idare prensibi hakkındaki düşünceleri, Gazi Eǧitim Enstitüsü Müdürlüǧü döneminde V. Millî Eǧitim ŞÛrası'nda Eǧitim Psikolojisi dersinin önemi konusundaki çabası incelenmiştir. Eǧitimci ve yazar olarak topluma ulaşmayı tercih etmiş ve toplumun eǧitim vasıtasıyla yüceltilmesini yaşamı boyunca önemsemiş altruist bir kadındır. Vedide Baha Pars'ın yazdıǧı eser, makale ve yaptıǧı çevirileri ile dönemin basınına yansıyan haberler başta olmak üzere arşiv belgeleri bu araştırmanın kaynaklarını oluşturmuştur. Ayrıntılı bir araştırmanın sonucunda tarihsel yöntemle Vedide Baha Pars'ın ulusal ve uluslararası etkinliklerdeki tutumu kronolojik olarak ortaya konmuştur.
Journal Article
Milli ve modern köylünün peşinde: Halkevlerinin köy gezileri
Erken Cumhuriyet Dönemi’nin yaklaşık ilk on yılı sonucunda rejimle halk ve köylüler arasındaki açıyı kapatmak üzere kurulan Halkevleri, o güne kadar genellikle dağınık cemaatler halinde yaşayan Anadolu köylülüğünden modern bir millet yaratmanın peşine düşmüş ve Türkiye’nin birçok bölgesinde kurulan bu kurum milletin özü olarak tarif ettikleri köylüyü keşfetmek ve medeni ve milli bilgiler doğrultusunda ıslah etmek için köylere geziler düzenlemişti. Ancak dönemin milliyetçi söyleminde romantik bir tarzla yüceltilen köylere düzenlenen bu geziler köy ve köylüyle gerçek karşılaşma anlarına denk düştü ve söylemsel olarak yüceltilen köylü ile var olduğu halde haliyle keşfedilen köylü arasındaki açı dönemin kadrolarına bir hayal kırıklığı olarak yansıdı. Bu makale, Kemalizm’in modern millet projesinin araçlarından birisi olarak köy gezilerine odaklanarak, Erken Cumhuriyet döneminde millet tahayyülünün köy gezileri gibi gerçek karşılaşma anlarında yaşadığı sarsıntıyı incelemekte ve köyü söz konusu milli ve modern imgeye göre dönüştürebilmek adına, köylünün içinde bulunduğu mevcut “geri” durumun tarihsel ve toplumsal kökenlerini neredeyse hiç dikkate almaksızın yapılan tavsiyelerin ve sınırlı da olsa bazı “bilimsel” uygulamaların köye ve köylüye dışsal kaldığını iddia etmektedir. Gerçekten de köy gezileri, rejim ile halkın kaynaştığı anlardan ziyade, köycü açısından yücelttikleri imgenin gerçekliğiyle karşılaştıklarında yaşadıkları bir hayal kırıklığı, köylüler açısından ise bir takım güç sahibi “dışarlılıkların” toplumsal yaşamlarına dokunmayan buyurgan tavsiye ve öğütlerinden ibaret kalmış, dolayısıyla, amaçlananın tersine rejim ve aydınlar ile köy ve köylü arasında bir sınır çekme edimine denk düşmüştür.
Journal Article
Erken Cumhuriyet Döneminde Atatürk ve CHP’nin Sinema Politikası
Erken Cumhuriyet Dönemi’nde Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) hükümeti, sanat alanında ilerlemenin bir uygarlık göstergesi olduğu, Atatürk ilke ve inkılâplarının halka iletilmesinde ve bir ulus devlet oluşturmada sanatın etkili bir araç olarak kullanılabileceği kanaatindedir. Sinemanın ise, bir eğitim ve propaganda aracı olarak görüldüğüne dair ifadelere ve belgelere rastlansa da çok etkili bir şekilde kullanıldığını, devletten diğer sanat dalları kadar destek gördüğünü söylemek zordur. Halkevlerinde gösterilen sinema filmleri, genellikle eğitim, haber ve propaganda filmleridir. Hükümet, sansür yasalarıyla sinemayı, kendi politik tutumu çerçevesinde bir düzene sokmaya uğraşırken, vergi indirimleriyle sinemacıların daha rahat ekonomik koşullarda faaliyetlerini yürütmesini ve seyircilerin sinemaya daha kolay ulaşmasını sağlamaya çalışmıştır. CHP hükümeti; 1920’ler ve 1930’larda, siyasal alanda yakın ilişkiler kurduğu Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB)’nden hem çeşitli alanlarda eğitici filmler ithal etmiş hem de Sovyet sinemacıları Türkiye Cumhuriyeti’nin 10. Kuruluş Yıl D.nümü kutlamalarını filme almaları için Türkiye’ye davet etmiştir. Bu çalışmada, Erken Cumhuriyet Dönemi’nde CHP’nin sinema politikası, Başbakanlık Cumhuriyet Arşivi (CA) belgelerine, hatıratlara ve alanla ilgili diğer kaynaklara dayanılarak ayrıntılı olarak ele alınmaya çalışılmıştır.
Journal Article