Explore the vast range of titles available.

\"In arguably his most personal and lasting book, America's most daringly original and controversial critic gives us brief, luminous readings of more than eighty texts by canonical authors-- texts he has had by heart since childhood\"-- Provided by publisher.

In his seminal book Zakhor: Jewish History and Jewish Memory (1982), renowned historian Yosef Hayim Yerushalmi argues that it is literature and culture, and not historiography, that shaped Jewish collective memory for generations. In Yerushalmi’s telling, the boundaries between historiography and literature, “truth” and “myth,” are set and strict. However, the reception of Yerushalmi’s work itself challenges this assumption and obscures the clear-cut distinctions between literature and historiography. This paper reads Yerushalmi’s book alongside its preface, written by Harold Bloom, in an attempt to understand Zakhor not only as a historiographic argument, but as a narrative of Jewish modernity, a literary meditation, embodying the very shift in collective memory that Yerushalmi himself lamented. The paper then explores the ways in which Yerushalmi’s work has inspired two prominent contemporary American Jewish writers: Joshua Cohen, in his novel The Netanyahus (2021), and Nicole Krauss, in her short story “Zusya on the Roof” (2013). In their literary work, one can hear echoes of Yerushalmi’s work, distinct and identifiable, yet incorporated in a fictional, imaginative world. Zakhor thus serves not only as an inspiration but as a catalyst for a deep, insightful rendering of Jewish history and one’s grappling with it.

Bloom leads readers through the labyrinthine paths which link the writers and critics who have informed and inspired him for so many years.

A. R. Ammons's poem, “The Arc Inside and Out,” is a rendering of the first chapter of Lao Tzu's Tao Te Ching. It is also a contribution to the dialogue between the poet and his friend, Harold Bloom. Specifically, the poem is a rejoinder to Bloom's “Emerson lecture” and a part of Ammons's developing case, made in letters and poems together, against Bloom's agonistic view of poetry, and indeed of life, in favor of his own highly refined, if reticent Daoism.

Abstract Harold Bloom's The Western Canon (1994) and Shakespeare: The Invention of the Human (1999) represent a scholar's take on a major figure in Western literature, namely, William Shakespeare. All figures, according to Bloom, either converge upon or take their point of departure from Shakespeare in a way that rehabilitates the myth of the Original Englishman and accordingly recreates a Western canon, some universal anthology, whose centre is Shakespeare, while all later generations of writers are, in Elias Canetti's words, ‘saints of repetition’, who can only translate what they happen to ‘overhear’ from the master and keep vibrant a tradition that can ‘make us at home out of doors, foreign abroad’. Though Bloom hardly uses the term ‘translation’ while tracking the genealogy of such ‘influence’ and the ‘anxieties’ therein implicated, one can readily detect a Gordian knot out of which such theorisations and explorations emanate: translation is here foregrounded as a smokescreen designed to close rather than disclose.

This book examines the affinity between \"theory\" and \"deconstruction\" that developed in the American academy in the 1970s by way of the \"Yale Critics\": Harold Bloom, Paul de Man, Geoffrey Hartman, and J. Hillis Miller, sometimes joined by the French philosopher Jacques Derrida. With this semi-fictional collective, theory became a media event, first in the academy and then in the wider print media, in and through its phantasmatic link with deconstruction and with \"Yale.\" The important role played by aesthetic humanism in American pedagogical discourse provides a context for understanding theory as an aesthetic scandal, and an examination of the ways in which de Man's work challenges aesthetic pieties helps us understand why, by the 1980s, he above all had come to personify \"theory.\" Combining a broad account of the \"Yale Critics\" phenomenon with a series of careful re-examinations of the event of theory, Redfield traces the threat posed by language's unreliability and inhumanity in chapters on lyric, on Hartman's representation of the Wordsworthian imagination, on Bloom's early theory of influence in the 1970s together with his later media reinvention as the genius of the Western Canon, and on John Guillory's influential attempt to interpret de Manian theory as a symptom of literature's increasing marginality. A final chapter examines Mark Tansey's paintings \"Derrida Queries de Man\" and \"Constructing the Grand Canyon\", works that offer subtle, complex reflections on the peculiar event of theory as-deconstruction in America.

Türk edebiyatı içinde âşıklık geleneği, yüzyılların birikimi ile bir geleneğe sahip olmuş ve kendini günümüze kadar taşımıştır. Âşıklığın gelenek hâline dönüşmesinde âşık kollarının önemli rolleri vardır. Usta âşık hem çevresindekileri hem de kolun dışında kalan âşıkları etkileme kabiliyetini haizdir. Böylelikle saz çalma ve etkili söz söyleme becerisine sahip gençleri etrafında toplayabilmektedir. Bu sebeple âşık tarzı şiir geleneğinde çırak yetiştirme, yüzyıllar boyu yaşatılan geleneklerden biridir. Usta âşık, saza ve söze yeteneği olan bir genci çırak edinir, yanında gezdirir, saz ve söz meclislerine sokar ve belli sınavları geçerse mahlasını verir. Yıllarca ustasının yanında âşıklığın bütün kurallarını öğrenen çırak da doğru zamanda ustasının onayı ile şiirlerini çalıp söylemeye başlar. Âşık kolunun ortaya çıkması için usta âşığa ait dil, üslup, ayak, halk hikâyesi, ezgiler, hatıralar, âşığın yaptığı karşılaşmalar ve ağırlıklı olarak işlediği konular gibi bazı esasların var olması gerekir. Halef olan âşığın şiirlerinde ustasının tekniği, üslubu, söyleyiş edası, tavrı, kültürü ve kelime dağarcığı açıkça kendini hissettirir. Ustasının ölümünden sonra saz ve söz meclislerinde onun şiirleriyle söze başlar, çeşitli vesilelerle ustasının ismini zikreder ve onun izinden gittiğini belli etmek ister. Bütün bunlar, ustasının adını yaşatmak için yapılan eylemlerdir. Ustada hâkim olan tavır, üslup, icra, geleneğe bağlılık yetiştirdiği çırağa da sirayet eder. Âşıklık geleneğindeki usta-çırak ilişkisi, halef-selef düzleminde Harold Bloom’un ortaya koyduğu şiir teorisi ile okunabilir. Şiir tarihini haleflerin selefleriyle mücadelesi olarak değerlendiren Bloom’un teorisinde şairlerin özgünlük ve özgürlük idealinde eserler verme gayreti vurgulanır. Halef şair, eserler vermeye başladığı andan itibaren bu ideasını takip eder. Özgün olma veya kendini özgün hissetme ancak bir öteki ile karşılaşıldığı anda deneyimlenecek bir durumdur. Karşılaşma anında ortaya çıkan ilişkide, önceki ve sonraki arasındaki ilişkinin psikolojik boyutu önem arz eder. Bu ilişkide, halef şairi özgün yapacak olan şeyin ancak seleflerinin varlığı olduğu kesin bir gerçektir. Selef şairlerin kurdukları bu dünyanın diğer adı gelenektir ve gelenek ise halef şairin kullanacağı her şeyi belirlemiştir. Bu yüzden halef şairin şiir adına inşa edeceği her yapıt, meşruluğunu kendinden önce yazılmış şiirlere borçludur ve halef şair de geleneğe eklemlenen yeni şair olarak şiire başlar. Bu çalışmada âşıklığın önemli bir geleneği olan âşık kolları bağlamında usta-çırak ilişkisi, usta malı deyişler söyleme, çırağın usta-sını her fırsatta anma gayreti Bloomcu bakış açısından değerlendirilecektir. Bir taraftan çırağın ustasını anarken kendi varlığını gelenek içinde kabul ettirme çabası, diğer taraftan bir âşık kolluna mensup olmanın getirdiği gelenekte çabuk ve kolay yer edinme avantajı arasındaki âşığın sanatsal anlamda etkilenme ve ustasından veya bağlı olduğu koldan özgürleşerek özgünlüğünü inşa etme süreci irdelenecektir.