Explore the vast range of titles available.

Objective This study examines the legacy of experiencing armed conflict in childhood and adolescence on women's later risk of intimate partner violence (IPV) in four ex‐Soviet countries. Background Prior research is largely concerned with male soldiers and perpetration, and rarely considers when, during the life course, conflict occurs. This study focuses on civilians, women's victimization and pays attention to the age at conflict exposure. This aspect is crucial to understand if war has lasting consequences for family violence, beyond contemporaneous effects. This paper further contributes by providing insights on driving mechanisms. Method The study combines cross‐national data on IPV from the Demographic and Health Surveys (N = 17,787) and geo‐referenced conflict information from the Uppsala Conflict Data Program. Using linear models with fixed effects, it compares the IPV outcomes of women exposed to conflict before the end of their teens with nonexposed peers and older women. Results Young‐age conflict exposure is associated with greater adult IPV risk. Childhood exposure (ages 0–10) matters the most, especially for physical forms of IPV. Results are not driven by migration. Analyses of potential pathways show no relationship between war and changing marriage market conditions, or attitudes towards IPV in women. Conversely, men experiencing conflict in late adolescence (16–19) are more likely to condone violence against partners. Furthermore, women's childhood exposure to conflict correlates with having a violent father. Conclusion War in young‐ages has long‐term implications for family violence. These appear in part related to greater exposure to family violence, and to a normalization of the use of violence in future potential perpetrators.

This essay attends to the temporal and material relations through which the former Soviet proletariat and former factory directors pull the remnants of the socialist factory into relations of capital. I introduce the concept of trials of ruination to refer to the struggles to discover value in old things, when the temporal and material logics of capital, and the waning life course of objects and humans, test the limits of those efforts. A life extempore is one in which the primary tactic for discovering value is perpetual extemporization, doing things one never planned or was trained to do. Life extempore alerts us to an orientation to time that is grounded firmly in the present, marked by a sense of urgency, requiring creativity and spontaneity, and existentially linked to a position of exteriority from dominant temporal ideologies of socialism and capitalism. This study focuses on the improvisational practices of two “extemporists”, and their efforts to revalue the persistent material world of Soviet industry. Հոդվածում քննարկվում են այն ժամանակային և նյութական առնչակցությունները, որոնց միջոցով նախկին խորհրդային պրոլետարիատը և գործարանների նախկին տնօրենները կապիտալի հարաբերությունների մեջ են ներքաշում սոցիալիստական գործարանի մնացորդները։ Ես առաջարկում եմ «փլատականացման փորձության» (“trials of ruination”) կոնցեպտը, որն անդրադառնում է հին իրերի մեջ արժեք գտնելու համար պայքարին, երբ կապիտալի ժամանակային և նյութական տրամաբանությունը, ինչպես նաև առարկաների և մարդկանց կրճատվող կենսընթացները փորձարկման են ենթարկում այդ ջանքերի սահմանները: «Extempore», այսինքն «հանպատրաստից” կյանքը այնպիսի մի վիճակ է, երբ արժեքի բացահայտման հիմնական մարտավարությունը հավերժական մի փորձարկում է, որի ընթացքում արվում են այնպիսի բաներ, որոնք երբեք չեն պլանավորվել կամ սովորական չեն համարվել։ «Extempore »-կյանքը ժամանակային առումով միշտ վերաբերում է ներկային, նշանավորված է հրատապության զգացմամբ, պահանջում է ստեղծագործականություն ու ինքնաբխություն և էքզիստենցիալ կերպով կապված է տարբեր ժամանակներում գերիշխող սոցիալիզմի և կապիտալիզմի գաղափարախոսություններից դուրս գտնվող դիրքավորման հետ։ Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է «extempore » կյանքով ապրող երկու անհատների իմպրովիզացիոն պրակտիկաներին և խորհրդային արդյունաբերության դիմակայող նյութականությունը վերարժևորելու նրանց ջանքերին. В этой статье анализируются временные u материальные отношения, посредством которых бывший советский пролетариат и бывшие директоры промышленных предприятий втягивают останки социалистических заводов и фабрик в отношения капитала. Я ввожу концепцию «испытания руинизацией», которая характеризует борьбу за обнаружение ценности старых вещей, в процессе которой временная и материальная логика капитала и сокращающиеся сроки жизни объектов и людей подвергают пределы этих усилий испытанию. Жизнь extempore, то есть экспромтом описывается как состояние, при котором основные тактики по обнаружению ценности представляют из себя непрерывный поиск и попытки делать вещи, которые никогда не делались раньше и никогда не были привычными. Жизнь extempore приводит нас к временной ориентации на настоящее, отмечена чувством срочности, требует изобретательности и спонтанности, а также в экзистенциальном смысле связана с позицией, которая всегда вне доминантных в то или иное время идеологий социализма и капитализма. Исследование сфокусировано на импровизационных практиках двух персонажей, живущих extempore и их усилиях по переоценке сохранившейся материальности Советского индустриального периода.

Standing at the intersection of Visual Studies and Queer Studies, the volume Queer(ing) Russian Art: Realism, Revolution, Performance exposes and explores the queer imagery and sensibilities in works of visual art in pre-Soviet, Soviet and post-Soviet contexts and beneath the surface of conventional histories of Russian art.

\"Originally published on the occasion of the second anniversary of the death of Prof. Victor Zaslavsky. The book deals with the theory and the history of totalitarian society with a comparative approach. Consists of three sections: Theory and debate; History and society; Beyond Totalitarianism. The authors are among the leading European, American and Russian scholars\"--Provided by publisher.

Recent years have been marked by the transformation of the European Neighbourhood Policy within the framework of the Eastern Partnership into the expansion policy towards Ukraine and Moldova, as well as the withdrawal of Belarus from the programme. These circumstances determine the research’s relevance. The research aims to analyse the mechanisms of development of the Eastern Partnership programme, formulate the problems of the implementation of this initiative at the present stage and propose options for their solution. The methodological basis of the research was compiled on the combination of such methods as analogy, classification, historical, political, legal analysis, forecasting, statistical data analysis, structural-functional and comparative. The research characterises the main stages of the Eastern Partnership programme’s evolution and identifies cooperation principles within the initiative across different periods. It also formulates the main directions and features of EU interaction with participating countries, determines trade turnover volumes between partners, assesses Brexit’s impact on programme implementation and explores the reasons and circumstances behind Belarus’ withdrawal from the initiative. The article can be used by scholars whose interests include the problems of European integration, the EU foreign policy and areas of cooperation between the countries of the organisation and the post-Soviet states.

This study examines the transformation of literary translation practices in Georgia from the Soviet era to the post-Soviet and neoliberal periods, using postcolonial translation theory as the main analytical lens. Translation is treated not merely as a linguistic transfer but as a process shaped by ideological control, cultural representation, and global power hierarchies. In the Soviet era, censorship policies rooted in socialist realism imposed direct ideological interventions; children’s literature such as Maya the Bee and Bambi exemplified how religious or individualist themes were replaced with collectivist narratives. In the post-Soviet period, overt censorship has largely disappeared; however, structural factors—including the absence of a coherent national translation policy, economic precarity, and dependence on Western funding—have become decisive in shaping translation choices. The shift from Russian to English as the dominant source language has introduced new symbolic hierarchies, privileging Anglophone literature while marginalizing regional and non-Western voices. Drawing on the Georgian Book Market Research 2013–2015 alongside archival materials, paratextual analysis, and contemporary case studies, including the Georgian translation of André Aciman’s Call Me By Your Name, the study shows how translators negotiate between market expectations, cultural taboos, and ethical responsibility. It argues that translation in Georgia remains a contested site of cultural negotiation and epistemic justice.