Asset Details
Do you wish to reserve the book?
Biomarkeri Inflamacije i Ekstracelularne Vezikule Kao Prediktori Venske Tromboembolije Kod Pacijenata sa Limfomom
Hey, we have placed the reservation for you!
By the way, why not check out events that you can attend while you pick your title.
Oops! Something went wrong.
Looks like we were not able to place the reservation. Kindly try again later.
Are you sure you want to remove the book from the shelf?
Biomarkeri Inflamacije i Ekstracelularne Vezikule Kao Prediktori Venske Tromboembolije Kod Pacijenata sa Limfomom
Do you wish to request the book?
Biomarkeri Inflamacije i Ekstracelularne Vezikule Kao Prediktori Venske Tromboembolije Kod Pacijenata sa Limfomom
Please be aware that the book you have requested cannot be checked out. If you would like to checkout this book, you can reserve another copy
We have requested the book for you!
Your request is successful and it will be processed during the Library working hours. Please check the status of your request in My Requests.
Oops! Something went wrong.
Looks like we were not able to place your request. Kindly try again later.
Dissertation
Biomarkeri Inflamacije i Ekstracelularne Vezikule Kao Prediktori Venske Tromboembolije Kod Pacijenata sa Limfomom
2023
Overview
Uvod: Limfomi predstavljaju vrlo heterogenu grupu neoplazmi, čija se biološka raznolikost ogleda u različitim mehanizmima napredovanja bolesti i razvoja komplikacija. Jedna od komplikacija koja izaziva značajan morbiditet i mortalitet kod pacijenata sa malignitetima je venska tromboembolija (VTE). Pacijenti sa malignitetom imaju do 7 puta veći rizik za razvoj tromboze u odnosu na opštu populaciju. Specifična patofiziološka karakteristika limfoma je imunološka disregulacija, koja je usko povezana sa aktivacijom inflamacije. Klasični indikatori nivoa inflamacije su broj leukocita i standardizovani reaktanti akutne faze: C-reaktivni protein (CRP), brzina sedimentacije eritrocita (ESR) i fibrinogen. Međutim, danas postoji značajan broj novih markera sistemske inflamacije poput odnosa neutrofila i limfocita (neutrophil-to-lymphocyte ratio, NLR) i odnosa trombocita i limfocita (platelet-to-lymphocyte ratio, PLR). Ekstracelularne vezikule (EV) predstavljaju generički termin za formacije koje se prirodno oslobađaju iz ćelije, koje su ograničene lipidnim dvoslojem i koje se ne mogu replicirati (tj. ne sadrže funkcionalno jedro). EV imaju vrlo sofisticiranu ulogu u brojnim fiziološkim i patološkim procesima, gde se EV otpuštaju od strane različitih ćelija. Uloga EV u trombozi povezanoj sa tumorom (cancer-associated thrombosis, CAT) ispitivana je u animalnim modelima i kod ljudi. Pored toga, EV su povezane sa stanjima kako akutne tako i hronične inflamacije, a često su i „nosači“ različitih molekula od kojih pojedini imaju protrombotički potencijal. S obzirom na sve navedeno, ciljevi istraživanja bili su ispitivanje povezanosti biomarkera inflamacije i razvoja VTE kod pacijenata sa limfomom koji su lečeni (imuno)hemioterapijom, ispitivanje povezanosti VTE sa tipom terapijskog lečenja i odgovora na terapiju kod pacijenata sa limfomom. Sledeći cilj je bio karakterizacija profila EV kod pacijenata sa difuznim B- krupnoćelijskim limfomom (DBKL), ispitivanje povezanosti EV sa VTE kod pacijenata sa DBKL, ispitivanje testa ukupnog hemostaznog potencijala (overall hemostasis potential,OHP) i povezanosti sa VTE kod pacijenata sa DBKL.Metodologija: U prvom delu istraživanja sprovedena je retrospektivna kohortna studija, u koju je uključeno 706 novodijagnostikovanih i relapsirajućih pacijenata sa limfomom koji su lečeni u Klinici za hematologiju, Univerzitetskog kliničkog centra Srbije. Prikupljeni su podaci o svim VTE kod pacijenata sa novodijagnostikovanim limfomom ili relapsom bolesti. NLR i PLR su računati korišćenjem parametara kompletne krvne slike sa diferencijalnom leukocitarnom formulom. Analizirani su sledeći biohemijski parametri: ESR, CRP, laktat dehidrogenaza (LDH), fibrinogen, ukupni proteini (TP), albumin. Drugi deo istraživanja predstavlja prospektivnu kohortnu studiju, koja je uključila 62 pacijenta sa dijagnozom DBKL i sprovedeno je u kolaboraciji sa Univerzitetskom bolnicom Karolinska, Služba koagulacije i kliničke hemije, Odeljenje za molekularnu medicinu i hirurgiju, Institut Karolinska i klinička hemija, medicinska dijagnostika Karolinska. Ispitivanje EV je sprovedeno korišćenjem protočne citometrije. Korišćen je sledeći panel markera: Annexin V za fosfatidilserin (PS), CD42b/CD61 za EV porekla trombocita (platelet-derived extracellular vesicles,PEV), CD142 za tkivni faktor (TF), CD19, CD20 i CD45 za DBKL/B-ćelijsku populaciju, CD62P/CD62E za P-selektin odnosno E-selektin. Za identifikaciju EV korišćen je specifičan gejting algoritam. EV su definisane kao vezikule veličine ≤1,0 μm i pozitivne na Annexin V. Za poređenje EV kod pacijenata sa DBKL, formirana je kontrolna grupa od 5 zdravih volontera.Rezultati:U retrospektivnom delu istraživanja, od 706 pacijenata uključenih u studiju, ukupno je 69 pacijenata (9,8%) razvilo VTE. Većina pacijenata imala je simptomatsku VTE (41/69), a takođe je kod većine pacijenata došlo do razvoja VTE tokom lečenja (52,1%). Učestalost VTE bila je najveća kod pacijenata sa agresivnim non-Hočkin limfomom (NHL) (11,8%), potom kod pacijenata sa Hočkin limfomom (HL) (8,4%), a najmanja kod pacijenata sa indolentnim NHL (5,8%). U poređenju sa pacijentima bez VTE, NLR, PLR, ESR, CRP i LDH su bili statistički značajno povišeni kod pacijenata sa VTE (p=0,001, p=0,001, p=0,023, p<0,001 i p=0,035), dok su TP i albumin bili statistički značajno niži (p=0,024 i p=0,032). U univarijantnoj regresionoj analizi, NLR, PLR, TP, albumin, LDH i CRP su se pokazali prognostičkim faktorima za razvoj VTE kod pacijenata sa limfomom. B-simptomatologija, „bulky“ tumorska masa, zahvatanje medijastinuma i ECOG PS bili su značajni kliničko-patološki prognostički faktori za razvoj VTE kod pacijenata sa limfomom (p=0,001, p=0,001, p=0,005, p=0,015).Zaključak:Biomarkeri inflamacije, a pre svega NLR i CRP, povezani su sa povećanim rizikom od razvoja VTE kod pacijenata sa limfomom koji su lečeni (imuno)hemioterapijom. Disregulacija inflamacije igra značajnu ulogu u razvoju VTE u ovoj grupi pacijenata. Lako dostupni markeri inflamacije mogu adekvatno da reflektuju nivo inflamacije i stratifikuju pacijente koji su u povećanom riziku za razvoj VTE. Nezadovoljavajući terapijski odgovor na (imuno)hemioterapiju bio je povezan sa razvojem VTE kod pacijenata sa limfomom. Kompletna remisija bila je ređa kod pacijenata sa limfomom koji su razvili VTE nego kod onih koji nisu razvili VTE. U grupi pacijenata sa DBKL koja je prospektivno praćena, ukupna koncentracija Annexin V+ EV signifikantno je bila veća od koncentracije Annexin V+ EV kod zdravih kontrola. Dodatnom karakterizacijom profila EV, nađene su signifikantno veće koncentracije TF+ EV, TF+ PEV, TF+ P-selektin EV, TF+ E-selektin EV, EV porekla DBKL/B-ćelijske populacije i TF+ EV porekla DBKL/B-ćelijske populacije u grupi pacijenata sa DBKL u odnosu na koncentracije EV pomenutih obrazaca kod zdravih kontrola. U poređenju grupa pacijenata sa DBKL i VTE odnosno bez VTE nisu uočene statistički značajne razlike u koncentraciji gore pomenutih EV. Interpretacija rezultata OHP analize i nivoa D-dimera kod pacijenata sa DBKL sa odnosno bez VTE bila je značajno limitirana malim uzorkom pacijenata.
