Explore the vast range of titles available.

National levels of personal health-care access and quality can be approximated by measuring mortality rates from causes that should not be fatal in the presence of effective medical care (ie, amenable mortality). Previous analyses of mortality amenable to health care only focused on high-income countries and faced several methodological challenges. In the present analysis, we use the highly standardised cause of death and risk factor estimates generated through the Global Burden of Diseases, Injuries, and Risk Factors Study (GBD) to improve and expand the quantification of personal health-care access and quality for 195 countries and territories from 1990 to 2015. We mapped the most widely used list of causes amenable to personal health care developed by Nolte and McKee to 32 GBD causes. We accounted for variations in cause of death certification and misclassifications through the extensive data standardisation processes and redistribution algorithms developed for GBD. To isolate the effects of personal health-care access and quality, we risk-standardised cause-specific mortality rates for each geography-year by removing the joint effects of local environmental and behavioural risks, and adding back the global levels of risk exposure as estimated for GBD 2015. We employed principal component analysis to create a single, interpretable summary measure–the Healthcare Quality and Access (HAQ) Index–on a scale of 0 to 100. The HAQ Index showed strong convergence validity as compared with other health-system indicators, including health expenditure per capita (r=0·88), an index of 11 universal health coverage interventions (r=0·83), and human resources for health per 1000 (r=0·77). We used free disposal hull analysis with bootstrapping to produce a frontier based on the relationship between the HAQ Index and the Socio-demographic Index (SDI), a measure of overall development consisting of income per capita, average years of education, and total fertility rates. This frontier allowed us to better quantify the maximum levels of personal health-care access and quality achieved across the development spectrum, and pinpoint geographies where gaps between observed and potential levels have narrowed or widened over time. Between 1990 and 2015, nearly all countries and territories saw their HAQ Index values improve; nonetheless, the difference between the highest and lowest observed HAQ Index was larger in 2015 than in 1990, ranging from 28·6 to 94·6. Of 195 geographies, 167 had statistically significant increases in HAQ Index levels since 1990, with South Korea, Turkey, Peru, China, and the Maldives recording among the largest gains by 2015. Performance on the HAQ Index and individual causes showed distinct patterns by region and level of development, yet substantial heterogeneities emerged for several causes, including cancers in highest-SDI countries; chronic kidney disease, diabetes, diarrhoeal diseases, and lower respiratory infections among middle-SDI countries; and measles and tetanus among lowest-SDI countries. While the global HAQ Index average rose from 40·7 (95% uncertainty interval, 39·0–42·8) in 1990 to 53·7 (52·2–55·4) in 2015, far less progress occurred in narrowing the gap between observed HAQ Index values and maximum levels achieved; at the global level, the difference between the observed and frontier HAQ Index only decreased from 21·2 in 1990 to 20·1 in 2015. If every country and territory had achieved the highest observed HAQ Index by their corresponding level of SDI, the global average would have been 73·8 in 2015. Several countries, particularly in eastern and western sub-Saharan Africa, reached HAQ Index values similar to or beyond their development levels, whereas others, namely in southern sub-Saharan Africa, the Middle East, and south Asia, lagged behind what geographies of similar development attained between 1990 and 2015. This novel extension of the GBD Study shows the untapped potential for personal health-care access and quality improvement across the development spectrum. Amid substantive advances in personal health care at the national level, heterogeneous patterns for individual causes in given countries or territories suggest that few places have consistently achieved optimal health-care access and quality across health-system functions and therapeutic areas. This is especially evident in middle-SDI countries, many of which have recently undergone or are currently experiencing epidemiological transitions. The HAQ Index, if paired with other measures of health-system characteristics such as intervention coverage, could provide a robust avenue for tracking progress on universal health coverage and identifying local priorities for strengthening personal health-care quality and access throughout the world. Bill & Melinda Gates Foundation.

Este artículo propone una lectura de la historieta chilena Condorito como metáfora de la precariedad laboral en la era de la globalización. Apoyado en la teoría laboral de Ulrich Beck, en particular sus planteamientos sobre la sociedad del riesgo, la precarización y la individualización, el estudio realiza un análisis de contenido de un corpus de 456 historietas publicadas entre 1955 y 2023. Los resultados muestran que la historieta despliega subjetividades laborales sometidas a la inestabilidad estructural, donde el empleo aparece siempre en riesgo de pérdida y las trayectorias profesionales se configuran bajo condiciones de incertidumbre, flexibilidad e informalidad. La multiplicidad de ocupaciones asumidas por los personajes no se traduce en movilidad ascendente, sino en una constante exposición al desempleo y a la inseguridad. Asimismo, el proceso de individualización de las relaciones laborales disuelve mediaciones colectivas y empuja a los sujetos a biografías de “hágalo usted mismo”, en las que el emprendimiento y el endeudamiento se entrelazan como formas dominantes de subjetivación. Desde esta perspectiva, Condorito funciona como un archivo cultural que refleja las transformaciones laborales chilenas de las últimas siete décadas y permite comprender, en clave popular, los efectos sociales y las configuraciones de subjetividad que la modernidad tardía proyecta sobre el mundo del trabajo.                                               

L’epidemia covid-19 ha dato maggiore consapevolezza sull’importanza della sicurezza e sul tema della gestione del rischio come dimensione sociale e globale. Da qui dovrebbe partire lo sforzo per lo sviluppo e l’affermazione di una cultura positiva del rischio nelle organizzazioni sanitarie intesa come propensione alla “preparedness” e all’anticipazione della crisi.

O artigo propõe uma reflexão sobre o conceito de presença teorizado por Hans Ulrich Gumbrecht a partir do pensamento de Heidegger, confrontando-o à filosofia de Jacques Derrida, sobretudo em sua desconstrução da metafísica da presença. Assim, não se trata de rastrear a presença heideggeriana ao longo de sua obra nem de defender Derrida das acusações de existencialismo linguístico, mas antes de demonstrar que, ao ter Heidegger como aliado, a cruzada de Gumbrecht contra a metafísica e o campo hermenêutico acaba por restaurá-los mais fortemente, comprometendo-se com aquilo que visa combater.

Risk, yaşam var olduğundan beri insanlığın karşılaştığı tehlike ve tehdit durumlarını ifade etmektedir. İnsanlık riskleri bertaraf etmek için ilk çağlardan günümüze kadar geçen dönemde bilim ve teknolojinin gücünü kullanarak doğaya müdahale etmeyi öğrenmiştir. Doğaya müdahale günümüzde o kadar çok ileri gitmiştir ki Beck’in risk toplumu teorisinde ifade ettiği şekliyle doğa yapay bir duruma dönüşmüştür. Dolayısıyla eskisinden çok daha fazla risklerle dolu bir dünya ortaya çıkmıştır. Risk toplumu teorisinde Beck’in küreselleşmenin etkisiyle ülkeler arasında sınırların bir anlamının kalmadığını ifade etmesi Covid-19 pandemi sürecinde dünyanın herhangi bir köşesinde ortaya çıkan pandeminin bütün ülkeleri kısa sürede ve hızla etkiler hale gelmesi açısından önemli bir değerlendirmedir. Bu çalışma, Beck’in risk toplumu teorisinde dile getirdiği küreselleşme, bumerang etkisi, gerçeğe susamışlık, sosyal eşitsizlik, riskin inkârı, risk pazarlaması, bireyselleşme, bilimin yetersizliği ve itibar kaybı, medyanın riski sunuş biçimi konuları ile bağlantılı olarak pandemi süreci üzerinden değerlendirilmektedir. Pandeminin sebeplerinin ve ortaya çıkan sonuçlarının Beck’in risk toplumu teorisinde ortaya koyduğu sonuçlar ile örtüşmesi önemsenecek niteliktedir. Risk refers to the situations of danger and threat that humanity has faced since life has existed. Humanity has learned to intervene in nature by using the power of science and technology to eliminate risks from the earliest ages to the present day. Today, interference with nature has gone so far that nature has turned into an artificial state, as Beck expressed in the theory of a risk society. Therefore, a world has emerged as full of risks much more than before. Beck’s statement that there is no sense of borders between countries due to the impact of globalization in his theory is an important evaluation in terms of the fact that the pandemic that occurs in any region of the world in the Covid-19 pandemic period affects fast all countries in a very short time. In this study, globalization, boomerang effect, thirst for truth, social inequality, risk denial, risk marketing, individualization, lack of science and loss of reputation, the way the media presents risk are evaluated through the pandemic period in connection with the issues expressed by Beck in his theory. It is significant that the results revealed by Beck coincide with the causes of the pandemic and its consequences.

Modern toplumun açmazları arasında sayılan risk ve belirsizlikler salgın hastalıklarla daha fazla görünür olmaktadır. Küreselleşmenin baş döndürücü hızı ve insanlığın doğaya hâkim olma arzusu günümüz toplumlarının bir taraftan inanılmaz başarılara imza atarken diğer taraftanda insanlığın geleceğini belirsizliğe sürüklemesine yol açmaktadır. Hem Ulrich Beck hem de Anthony Giddens farklı kavramları kullanmakla beraber yaşadığımız toplumları risk kavramı üzerinden tanımlamaktadırlar. Düşünürlere göre geleneksel toplumlardaki riskler “mekân” ile sınırlı iken, günümüz riskleri hem mekân hem de zaman sınırlarını aşmaktadır. Bu yönüyle modern toplumlardaki risklerin ve belirsizliklerin belirleyici özelliği sınıf, cinsiyet, bölge, kıta, vb. fark etmeden herkesi belli bir oranda etkileyebilmesindedir. Covid-19 salgının yarattığı belirsizlikler, salgının süresi, aşının ne zaman bulunacağı, aşının tüm insanlara yetecek kadar ne zaman üretilebileceği, iş yaşamı, eğitim ve gündelik hayatın nasıl devam ettirileceği vb. konulardaki belirsizlikler endişe, korku ve stres kaynağı haline gelmiştir. Bu dönemde yapılan çalışmaların temel bulguları da Beck ve Giddens’ın işaret ettiği günümüz risklerinin herkesi belli bir oranda etkileyeceği tezini doğrulamaktadır. Bu bağlamda çalışmada “risk toplumu” kavramı üzerinden salgının neden olduğu belirsizliklerin insan ilişkileri, aile, eğitim, ekonomi kurumlarına yansımaları üzerinden teorik bir tartışma yapılmaktadır. Covid-19 salgının neden olduğu belirsizlikler tüm insanları belli bir oranda etkilemekte, bireyler hem kendisi hem de yakınları için varoluşsal kaygı yaşamakta ve geleceğe daha karamsar bakmaktadır.

O artigo propõe uma reflexão sobre o conceito de presença teorizado por Hans Ulrich Gumbrecht a partir do pensamento de Heidegger, confrontando-o à filosofia de Jacques Derrida, sobretudo em sua desconstrução da metafísica da presença. Assim, não se trata de rastrear a presença heideggeriana ao longo de sua obra nem de defender Derrida das acusações de existencialismo linguístico, mas antes de demonstrar que, ao ter Heidegger como aliado, a cruzada de Gumbrecht contra a metafísica e o campo hermenêutico acaba por restaurá-los mais fortemente, comprometendo-se com aquilo que visa combater.

El estudio investiga el impacto del entorno de exposición en la adquisición del género gramatical en niños bilingües italiano-español, comparando su desempeño con el de niños monolingües. Se analizaron dos variables principales: (1) el input lingüístico recibido en el hogar (contexto casero) y (2) el input del entorno social y educativo (entorno general), considerando tres grupos etarios (4-5, 6-7 y 8-9 años) y dos contextos geográficos (Italia y Puerto Rico). El estudio empleó tareas experimentales de procesamiento y producción en ambas lenguas, enfocándose en la concordancia de género gramatical entre el determinante y el sustantivo. Los resultados revelan que tanto el entorno general como el contexto casero de exposición ejercen una influencia significativa y complementaria en la adquisición del género gramatical. Los niños bilingües muestran un desarrollo comparable al de los monolingües en la marcación de género, aunque la cantidad y calidad del input, así como la similitud tipológica entre el italiano y el español, modulan el ritmo y la precisión de la adquisición. Se observan diferencias según la coincidencia o divergencia de género gramatical entre cognados y una mejora progresiva con la edad. Además, la exposición equilibrada en ambos contextos favorece la consolidación de representaciones lingüísticas robustas y flexibles. En conclusión, la investigación demuestra que la interacción entre el input recibido en el hogar y en el entorno social es determinante para el desarrollo eficiente del género gramatical en la infancia bilingüe. Estos hallazgos contribuyen a la comprensión de los mecanismos de adquisición bilingüe y subrayan la importancia de considerar la diversidad de contextos de exposición en la planificación educativa y en el apoyo a niños bilingües.

Abraham a Sancta Clara adıyla ünlenen Johann Ulrich Megerle 17. yüzyılda Almanca konuşulan coğrafyanın en önde gelen vaizlerindendir. Arkasında bıraktığı yaklaşık 600 kitaplık külliyatıyla da büyük bir yazardır. Ünü kendinden sonraki yüzyıllara sarkmış, Goethe’den Schiller’e ve Heidegger’e kadar uzanmıştır. Türklerin II. Viyana Kuşatması sırasında yazdığı eseri o dönemde Avrupa’nın Türklere bakışını göstermek açısından son derece önemlidir. Bu makale onun Auff, auff, ihr Christen! başlıklı meşhur eserini metin çözümlemesi yöntemi kullanarak ayrıntılarıyla incelemekte, 17. yüzyıl Viyana’sından hareketle nasıl bir Türk ve Müslüman portresi çizildiğini sorgulamaktadır. Çözümlemede Sancta Clara’nın Türkleri barbarlık ve vahşilik ekseninde son derece olumsuz sıfat ve adlandırmalarla nitelediği görülmektedir. Bununla birlikte çözümlenen eseri daha ilginç kılan nokta, olumsuz sıfatların yanında Türklerin meziyetlerini de dile getirmesidir. Yazarın yaşadığı başkenti kuşatan düşman hakkında eserin kayda değer bir kısmını olumlu yönlere ayırması ilginç veriler sunmaktadır.

O presente estudo buscou identificar as principais implicações que a semicultura e o processo de individualização efetivam no desencadeamento do sofrimento psíquico infantil, orientando-se a partir de uma pesquisa bibliográfica à luz dos fundamentos teóricos da Teoria Crítica da Sociedade e da Teoria da Sociedade de Risco, ao utilizar os pensamentos de Theodor W. Adorno e de Ulrich Beck como essência da discussão. A partir disso, identificou-se que a organização social, a semicultura e a individualização tencionam o desenvolvimento de impasses psicológicos em qualquer momento da vida, mas, principalmente na infância, por ser um período de construção identitária. A individualização dos riscos sociais se correlaciona ao processo de alienação - subsidiado pela semicultura -, que tenciona dissociar as contradições e os impasses subjetivos vivenciados pelo indivíduo de seu contexto e causas sócio-históricas. Aos sujeitos, impõe-se um imperativo constante de autoavaliação e responsabilização pessoal, reduzindo as possibilidades de ressignificação do sofrimento e de respostas coletivas.