Explore the vast range of titles available.

What would it be like to be privy to the mind of one of the twentieth century's greatest thinkers? John Gerassi had just this opportunity; as a child, his mother and father were very close friends with Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvoir, and the couple became for him like surrogate parents. Authorized by Sartre to write his biography, Gerassi conducted a long series of interviews between 1970 and 1974, which he has now edited to produce this revelatory and breathtaking portrait of one of the world's most famous intellectuals. Through the interviews, with both their informalities and their tensions, Sartre's greater complexities emerge. In particular, we see Sartre wrestling with the apparent contradiction between his views on freedom and the influence of social conditions on our choices and actions. We also gain insight into his perspectives on the Spanish Civil War, World War II, and the disintegration of colonialism. These conversations add an intimate dimension to Sartre's more abstract ideas. With remarkable rigor and intensity, they also provide a clear lens through which to view the major conflagrations of the past century.

\"In this volume, Joseph Catalano offers an in-depth exploration of Jean-Paul Sartre's four major philosophical writings: Being and Nothingness, Saint Genet: Actor and Martyr, The Critique of Dialectical Reason, and The Family Idiot. These works have been immensely influential, but they are long and difficult and thus challenging for both students and scholars. Catalano here demonstrates the interrelation of these four works, their internal logic, and how they provide insights into important but overlooked aspects of Sartre's thought, such as the body, childhood, and evil. The book begins with Sartre's final work, The Family Idiot, and systematically works backward to Being and Nothingness. Catalano then repeats the study by advancing chronologically, beginning with Being and Nothingness and ending with The Family Idiot and an afterword on Flaubert's Madame Bovary. Readers will appreciate Catalano's subtle readings as well as the new insights that he brings to Sartre's oeuvre\"-- Provided by publisher.

Jean-Paul Sartre fou, sens dubte, un dels intel·lectuals més influents als anys seixanta del segle XX. Al nostre país, la influència dels postulats existencialistes de Sartre arribà principalment a través de les versions dels seus assaigs i novel·les, però també de la seva obra dramatúrgica. El principal traductor al català del teatre de Sartre és, fins avui, Manuel de Pedrolo, més conegut com a traductor de novel·la nord-americana i, sobretot, com a narrador. Aquest article ressegueix la producció de Pedrolo com a traductor de teatre (la qual inclou també quatre autors britànics dels anys seixanta), analitza els antecedents i les particularitats de les seves versions de Sartre, descriu la recepció que aquestes peces van tenir a l’època i esmenta traduccions inèdites o pendents. Com a contrapunt, s’analitzen dues versions de Sartre inèdites signades per Bonaventura Vallespinosa i es contrasten amb l’estil de Pedrolo.

De druk om maar te publiceren is enorm hoog, terwijl je eigenlijk geen flauw idee hebt wie jouw stukken nu echt leest. Geciteerd betekent dat je “meedoet”, dat mensen weet hebben van wat je doet. Ik ben dan ook enorm verguld met de zes referenten die mijn focusartikel zorgvuldig hebben gelezen en daarbij allerlei interessante opmerkingen hebben geplaatst, welke mij uitnodigen om mijn ideeën verder aan te scherpen. Wat een luxe in deze tijd waarin we alleen maar aangespoord worden om snel en veel te lezen en schrijven. Graag bedank ik dan ook Maarten Coolen, Kristien Hens, Janske Hermens, Nicole van Voorst Vader-Bours, Veronica Vasterling en Maren Wehrle voor hun nauwkeurige lezing van mijn tekst. De referenten halen ieder heel uiteenlopende punten naar voren. Deze analyse van Coolen is correct als we Merleau-Ponty’s manier van filosoferen opvatten als een vorm van transcendentale fenomenologie, dat wil zeggen een fenomenologie die er vanuit gaat dat er een subject is – in dit geval een belichaamd subject – dat de mogelijkheidsvoorwaarde vormt voor het ontsluiten van de wereld. Maar hierbij moeten we niet vergeten dat het transcendentale redeneren van Merleau-Ponty ons niet bij een zuiver transcendentaal subject of “ik” brengt. Het “ik” van het “ik kan” gaat niet zomaar vooraf aan de wereld die het ontsluit. Er is eerder sprake van een soort cirkel van constitutie: datgene wat voorwaarde is voor het verschijnen van een wereld maakt deel uit van die wereld. Die cirkel van constitutie wordt duidelijk als we kijken naar wat subjectiviteit behelst bij Merleau-Ponty. Voor Merleau-Ponty is het subject het corps propre, het geleefde lichaam, een vertaling van wat Husserl Leib noemde. Husserl beschrijft hoe het lichaam op twee verschillende manieren aan ons zelf kan verschijnen en dus op twee verschillende manieren geconstitueerd wordt. Het lichaam wordt geconstitueerd als objectief lichaam of Körper, wanneer het in een bepaald perspectief verschijnt en we er fysieke kwaliteiten aan kunnen geven. Dit soort gewaarwordingen constitueren geen ding of object, maar enkel een belichaamd nulpunt, en het gevoel van wat ik “mijn-zijn” noem. Belangrijk om hier in te zien is dus dat het lichaam als subject, als Leib en “ik kan”, inderdaad een nulpunt is voor al het handelen en waarnemen, maar tegelijkertijd wordt dit nulpunt gevormd, geconstitueerd door middel van zintuiglijke gewaarwordingen welke op hun beurt niet losgezongen kunnen worden van de omgeving, de wereld waarin dit lichaam zich begeeft. Nu deze cirkel van constitutie, welke ik in mijn focusartikel niet besproken heb, nader is toegelicht, kan ik ook verder ingaan op hoe we de relatie tussen het zieke of gezonde individu en de wereld kunnen preciseren. Ziek-zijn en abnormaal-zijn zijn kwaliteiten die we toedichten aan individuen. De mate waarin iemands “ik kan” verminderd is, zal aan de ene kant afhangen van de mate waarin iemand fysieke pijn en beperkingen heeft, maar aan de andere kant ook van de mogelijkheden, “affordances”, die de omgeving op dat moment aan het individu te bieden heeft (Rietveld & Kiverstein, 2014). Dat is nu precies niet het geval. De cirkel van constitutie moeten we dan ook als volgt begrijpen: het belichaamde subject dat een wereld ontsluit, wordt zelf ook gevormd en geconstitueerd door de wereld waarin het zichzelf aantreft. De wereld waarin je jezelf aantreft en waar je altijd al deel aan hebt, is een wereld waarin bepaalde normen en machtsverhoudingen gelden. Dat is wat ik elders socio-fenomenologie heb genoemd (Slatman 2014). Vasterling merkt op dat zo gauw we het over de blik van de ander hebben, het perspectief pour autrui, zoals Sartre het noemt, dat

“Phenomenology” has taken on such a variety of definitions that it behooves anyone referring to the method to explain exactly what she means by it. The present essay characterizes phenomenology as a practice rather than as a theoretical framework. It is a means of gathering what Heidegger calls “phenomenological facts.” The attempt is to discern Heidegger’s practice of the method in Being and Time, hopefully allowing us both to better understand that work and to further pursue the hermeneutic of human existence. Following a quick review of some of the difficulties interpreting Being and Time, Husserl’s phenomenology is reviewed with help from Sartre. The phenomenology of Being and Time is then characterized as a mode of befindlichkeit, findingness. In this way “Dasein”, finds itself constantly and essentially. Phenomenology makes that finding, as opposed to what is found, explicit: finding finds itself.